Das Experiment.

Je kon er niet naast lezen: het Fair Fashion Fest was dus een succes. Een slordige 2800 fair fashionista's bracht het op de been. Schoon volk. Leuk volk. Eerlijk volk. Ik was dus in mijn nopjes. Sowieso als ik eens écht winkeltje mag spelen.

De letters uit mijn vorige bericht raakten zelfs nog tijdig volledig geschilderd ook.

En ja, tussen het winkeljuffen door liet ik me befotograferen voor Fashion Revolution Day op 24 april, want uiteraard gaat GOEDvandoen dan ook los.

Voilà, we beginnen bescheiden. Toen ik deze foto zag, vreesde ik even dat ik de hele dag mijn schoenen verkeerd aan had, maar ik vermoed dat ik gewoon net even mijn benen kruiste. Winkeljuffen doen dat wel eens. Om er elegant uit te zien. Of zo.

En dan kwam ook de VRT nog eens in mijn kraam filmen.

Uiteraard deed ik alsof dat elke dag gebeurt, maar toen 's avonds "oedvand" in beeld kwam in het journaal, vond ik dat dan toch precies wel een beetje bijzonder.

Maar waar ik het eigenlijk over wou hebben: ik deed een experiment. Tussen al mijn nieuwe, keurig geprijsde spullen, smokkelde ik een mandje, met het volgende bericht:

"Grabbel, kies en betaal de prijs die jij eerlijk vindt..." dus. Daar weten de fairfashionfesters wel raad mee, dacht ik zo. Nou, dat viel wat tegen. In den beginne werd het bericht met ongeloof gelezen, er volgde daarop wel eens druk heen-en-weer-gefluister maar nooit luid genoeg om mij ter ore te komen. Heel soms durfde een der fezelaars wel eens het bovenste kledingstuk optillen, maar niemand die lustig begon te graaien, laat staat een gesprek aanknoopte met de winkeljuffrouw over eerlijke prijzen. Terwijl die winkeljuf eigenlijk niets liever wou en de context van het festival er toch wel naar was. Enige aanmoediging was dus vandoen. Daarop volgde dan toch enig gegraai.

Uiteindelijk werd een jurkje opgevist. De dame in kwestie (niet de dame op de foto!) vond het 8€ waard, stopte vlug het geld in mijn hand, draaide zich met een gezwinde zwaai en een gelukzalige glimlach om en vervolgde als bezeten haar shoppingtour. Op zoek naar andere spotkoopjes, vermoed ik. Want eerlijk, zeg: 8€! Voor een jurk van fairtrade biokatoen! Voor dat bedrag koop je zelfs geen Bangladeshjurk bij H&M. Even wilde ik de koopster proberen opsporen, met een bericht door de intercom of zo: "wil de dame die zonet voor 8€ een jurk kocht bij GOEDvandoen zo vriendelijk zijn zich opnieuw naar de stand te begeven?" Niet omdat ik haar meer geld wilde laten dokken, maar wel voor een serieus gesprek. Maar nog voor ik in actie kon schieten, diende zich een volgende graaister aan. En uit het mandje diepte ze op: dezelfde jurk! Ze overlegde even met mij en met haar lief en met zichzelf en uiteindelijk sprak ze: "55€ voelt voor mij als een eerlijke prijs."

Eerlijk: het leven van deze winkeljuf is waarlijk interessant!

(Met dank aan alle bezoekers en medewerkers van Fair Fashion Fest en ook Philip Lacante voor de foto's)

GOEDenavond

Het zit zo: komende zondag vindt het allereerste en ongetwijfeld allerbijzonderste Fair Fashion Fest Gent plaats. Dat het daar gaat knallen staat vast. En dat zeg ik niet omdat GOEDvandoen uiteraard ook van de partij is. Dat zeg ik omdat het daar echt gaat knallen. Op het programma een machtige modeshow, kritische documentaires, inspirerende workshops, lezingen, alles uiteraard over eerlijke mode. Om duizelig van te worden. Ik heb er dus keihard zin in, al zal ik vooral marktkramen en de rest van dat (h)eerlijk festival missen. Maar ik stel voor dat jullie allemaal komen en al die dingen meepikken en me er daarna uitvoerig over komen berichten, onderwijl kunnen jullie dan ook nog een schoon stukje van mijn collectie bewonderen.

Maar goed, ik heb daar dus een kraam. En om mijn kraam te benoemen, bricoleerde ik dit:

Dat is leesbaar, niet?

Maar in plaats van die letters meteen te schilderen wegens geen tijd te verliezen, zat ik opeens te anagrammen. Je kent dat wel, letters door elkaar gooien en een nieuw woord proberen maken. Met het gejoel en de anagrampogingen van de kinderen ertussen bleek dat niet zo simpel.

We kwamen tot dit:

Maar dat sloeg op niet zo veel. En we hadden 3 letters over.

Dan was er dit:

Toen hadden we er nog maar 2 over. Dat was al beter.

En toen maakte de zoon er dit van:

Ik vond dat al redelijk straf. Maar ondertussen waren we wel elke link met GOEDvandoen kwijt. Dat vond de zoon echter geen bezwaar. Het volgende dat op tafel lag was: 

Voilà. Ondertussen moest er vanalles dringends gebeuren en zette ik de kinderen maar aan het schilderen. Kinderarbeid ter voorbereiding van het Fair Fashion Fest, het is proper.

Maar ze deden het graag en kregen ondertussen zelfgebakken koekjes bij wijze van vergoeding en ze mochten pipi gaan doen wanneer ze dat wilden, dus de omstandigheden en de sfeer waren opperbest.
Bovendien mochten ze ook stoppen wanneer ze wilden en dat was uiteraard voor de letters allemaal geschilderd waren. Ha ja.

Het anagram bleef in mijn been bijten. Ik zag het niet. En dat vond ik een gemiste kans, want hoe leuk zou dat niet zijn om de letters van GOEDvandoen zo nu en dan eens door elkaar te kunnen husselen en een prettig woord te vinden, enigszins gerelateerd aan GOEDvandoen. Ik besloot er een wedstrijd voor uit te schrijven. De eerste die met een GOED anagram op de proppen komt, krijgt 4 seizoenen na elkaar een t-shirt van GOEDvandoen, helemaal naar keuze. Zo dacht ik het. Schone prijs, toch.

En toen viel de avond. De kinderen sliepen. Vertederd keek ik nog eens naar die half geschilderde letters. En opeens zag ik het:

Meer heb ik daar niet aan toe te voegen. Maar als je graag letterkeert: ga je gang, de wedstrijd gaat nu in!

40 dagen (uit)zonder(ing)

Hoe rap het soms kan gaan. In de krant belanden. Het overkwam me nog eens vorige week. De ene dag kreeg ik telefoon van een journaliste van Het Laatste Nieuws, de volgende dag stond er een fotograaf in mijn huis en de dag daarop werd mij een krant bezorgd met daarin dit:

Daar sta ik dan, tussen Youssef die zich 40 dagen terugtrekt uit de sociale media en Silvester die 40 dagen zijn vork niet in een sappig stuk vlees zal prikken. Ik verban de auto. Mijn laatste guilty pleasure in mijn verder en overigens zeer milieuvriendelijk leven, daar kan je van op aan. Enkele jaren geleden deden we het al eens 40 dagen bijna zonder. Op 2 autoritten na dus. Ik vertel het aan de journaliste aan de telefoon, lach er even bij (zo staat toch in de krant). Ze klinkt ontgoocheld: "ah, 2 keer gezondigd toen?" Even heb ik het gevoel dat ze het gesprek met 10 weesgegroetjes en een pets op mijn poep gaat afsluiten, maar nee: "Allez, dit jaar dan voor echt", zegt ze. Ja, dit jaar voor echt.

Inmiddels is de vasten ingegaan. Ik lap er voor de leut nog een paar dingen bij, zoals Dagen Zonder Vlees (voel je vrij je aan te sluiten bij de GOEDvandoen-groep) en Dagen Zonder Rommel. Het ene vraagt niet de minste inspanning, het andere...
Maar ik wil het. En voor echt. Dus onversaagd ga ik er tegenaan. Met lijstjes, klasseermappen en meditatie, om het gevoel voor orde dat ongetwijfeld diep in mij aanwezig is, op te roepen. En dan zie ik opeens dat groene briefje, dat al een maand voor mijn neus op het magneetbord hangt:

Autokeuring! "Ten laatste op de uiterste geldigheidsdatum van uw huidig keuringsbewijs". Of: 28 februari. Midden in de 40 dagen zonder! Oh ironie. Misschien moet ik even Het Laatste Nieuws opbellen...

Opeens.

En toen was er alweer een jaar voorbij. Opeens. Soms gaan de dingen zo. Opeens.

Zo zat ik onlangs opeens aan de thee en de koekjes met de fantastische Tine Van Lent, ook wel bekend als Creatine, met een portepluutje in de hand, kirrend van enthousiasme. De kern is hier porteplu. Ik nomineer het nu al tot Woord van het jaar 2015 in de categorie Lifestyle van Van Dale. Het klinkt zo heerlijk buitenaards en toch is de porteplu zo aards als wat. Het is een mysterieus geval. Maar duurzaam en praktisch als geen ander. Weldra kan je ze bij GOEDvandoen kopen. Gemaakt door Creatine. Van spul gevonden in Gent en soms omstreken, maar vaak gewoon in my neighbourhood. Lokaler wordt het niet.

Zo was ik onlangs ook opeens een paar dagen in Amsterdam. Ik zei het al: soms gaan de dingen zo. Ik was er samen met de fantastische Steffi de Bie. Opnieuw kirrend van enthousiasme. We sprongen even binnen bij Yumeko, waar we ons in het prachtige bedde- en badgoed rolden, allemaal 100% eco en eerlijk gemaakt, een mens zou van minder beginnen kirren. We aten de heerlijkste biohummus van de stad bij Vinnies en vertoefden uren in boekenwinkels en hartverwarmende, duurzame winkels als Guus, Brainydays, Hutspot, Sukha, Nukuhiva en dan vergeet ik waarschijnlijk nog de helft. Want toen werd het hart week. Van het zien en voelen van al dat goeds en moois. En van de heimwee naar mijn eigen shopje dat ook het voorbije jaar soms wat stiefmoederlijk werd behandeld. Wegens drukdrukdruk met moederen en werken en schrijven. En dan vergeet ik waarschijnlijk weer nog de helft.

Maar toen bleek onlangs ook opeens - vreemd dat de dingen soms zo kunnen gaan - dat ik mijn post op De Wassende Maan dit jaar zou verlaten. Op mijn verjaardag notabene. Ik besloot het als een prachtig cadeau te zien. Opnieuw meer tijd voor de dingen die me beroeren en bezielen. Zoals dat aardige webshopje van me. Ik heb er zin in. Er liggen mooie plannen op tafel. Er zitten prettige projecten in mijn hoofd. We beginnen alvast eens met een nieuwe website. Want die kwam er vorig jaar opeens niet meer zo heel erg van. Maar nu is ie er bijna. Misschien wel op mijn verjaardag. Die zal er opeens wel snel zijn.

Lijstjes.

De eerste eindejaarslijstjes duiken op. Wij doen voor de gezelligheid een keertje mee. Deel 1: de 10 best verkochte producten van 2014. Voilà! 

Op nummer 1: mijn eigenste favoriet (hoe straf is dat nu eigenlijk), mijn trouwste vriend, dag in dag uit, in 2014 en al lang voordien. De topper van een Dopper! 

Op nummer 2: sokken voor blije mensen. En ja, streepjessokken blijven favoriet onder de Belgen. Onze Noorderburen gaan sokgewijs graag wel eens veel wilder. Dat is geen beroepsgeheim.

Op nummer 3: het kikkers-shirt van ons eigen label ThreeShirts. Er bestaat een veeg vermoeden dat de overtuigingskracht van het fotomodel dit shirt zo hoog in de ranking heeft gebracht. 

Op nummer 4: het boek dat je belooft dat moestuinieren supersimpel is en je daaropvolgende zelfgeoogstegroentenkooksels superlekker. En het nog waarmaakt ook. Heden maar 9€! 

Op nummer 5: het Alien-shirt. Blijkbaar voelen heel wat dames zich aangesproken. 

Op nummer 6: the wave van ons favoriete merk ThokkThokk. Vandaag nog aan de wasdraad, weldra misschien onder de kerstboom. 

Op nummer 7: de schone Amber marcel van Pants to Poverty. Nog maar 2 exemplaren te koop!

Op nummer 8: de robuuste, onverslijtbare Walter. Hij heeft zijn naam mee, dat moet gezegd.

Op nummer 9: alweer streepjes. En nog maar 1 exemplaar van te bemachtigen! Zo gaat dat met die toppers.

Op nummer 10: de paperbox. Of hoe eindelijk eens netjes en gestructuur je oud papier verzamelen, in een mand gemaakt van... oud papier. Mensen vragen me ook wel eens of ik weet waar die tegels te koop zijn. 

Hopla. Volgende week een nieuw lijstje. Hebben jullie verzoeken? De 10 slechts verkochte producten van 2014 misschien? 

Over Lena.

Zo. De eerste kledingbibliotheek is een feit. In Amsterdam. Ha ja. Van geweldige ideeën hebben onze noorderburen best wel wat kaas gegeten. Het woord spreekt voor zich en is nu al genomineerd voor Woord van het jaar 2014 in de categorie lifestyle van Van Dale. Al ontbreekt het het woord nogal aan sex-appeal, vind ik zo. Kledingbibliotheek. Het klinkt me wat stoffig, al is dat op zich niet helemaal naast de kwestie. 

Lena heet ze, de kledingbibliotheek. Je vindt er zowel originele stukken uit de jaren ’50 tot ’90 als pulls en rokken en broeken en sjaals en jurken en alles wat jij en ik maar werkeloos in de kast hebben hangen en willen loslaten voor een tweede leven. Het uitgangspunt is namelijk dat we 80% van de tijd slechts 20% van onze kleren dragen. Dat zijn straffe cijfers. 

Het systeem klinkt wat ingewikkeld, met een puntensysteem en een lidmaatschap en zo je wil ook een strippenkaart - euh, kleding, strippen? - maar is het ongetwijfeld niet. Een boek uitlenen is uiteindelijk ook geen complexe materie, een broek is tenslotte maar 1 letter verschil.

Als predikant (of zoiets) van duurzaam consumeren gaat mijn hart een tikje sneller slaan van dit soort initiatieven. Hoera, schreeuw ik dan. Mijn zoon vraagt wat er te vieren valt. Ik jodel iets van slow fashion. Laten we op alle mogelijk manieren gaan hergebruiken en creatief wezen en gaan voor kwaliteit en veel moois en goeds! Ja, dat vindt de zoon een goed plan. Het is bovendien een ronduit spannende gedachte, naar de kledingbib gaan. Even een te gekke blouse scoren. Om ze aan het einde van de uitleentermijn te kunnen terugbrengen en je voor de gelegenheid in een tijgerbroek te hijsen. Ik zeg maar wat. Ik hou niet van tijgerbroeken. Maar in gedachten ben ik al op schattenjacht. De zoon ook. Hij vraagt of ze er een yoda-kostuum hebben.

En toch moet ik iets bekennen. Ik ril er ook een beetje van. Een kledingstuk is voor mij iets heel persoonlijks. Ik kies het met zorg uit. Ik draag het een eerste keer: het voelt alsof lichaam en kledingstuk elkaar nog wat moeten leren kennen. Ik draag het een tweede keer: het lichaam zegt “hé, we liepen elkaar al eens tegen het lijf”. Ik draag het een derde keer: ook al is het al gewassen, het kledingstuk ruikt naar mijn huis en leven, want dwaalt er wel eens in rond. De vierde keer is het helemaal van mij en voelt het lichaam zich er helemaal in thuis. En dan: wil ik het niet meer afgeven. 

Dus huiver ik wat van de gedachte dat een kledingstuk om de 3 weken van lichaam wisselt. Al kan je de uitleentermijn vermoedelijk wel verlengen. Tenzij iemand anders het gereserveerd heeft. Of je al je maximaal aantal verlengingen achter de rug hebt. En krijg je dan ook een boete bij overschrijding van de uitleentermijn? Zo’n dingen, daar zit ik dan wel even mee. 

Nieuw in de rangen: Minga Berlin!

Je moet al een koele kikker zijn om niet van je sokken geblazen te worden door de bonte anarchie van Minga Berlin. Echt, ik word daar niet goed van. In de goede zin dan.
Om maar een voorbeeld te geven:

Of nog een:

Of allemaal! (Op die 'allemaal' kan je dan klikken en dan kom je in mijn winkel terecht. Ha ja, tussendoor moet ik natuurlijk ook iets proberen verkopen)

Sokken voor digitale bohémiens, blasfemische interpretaties van - o wie herinnert zich nog - Burlington, schizofrene sokken, sokken die je voeten smaak geven,... De kranten kopten onlangs dat de witte sportsok terug is. Wel, dan moet ik je teleurstellen, niet bij GOEDvandoen. Minga Berlin heet hier het nieuwe fashion statement. En ook eco statement. Want uiteraard scoort Minga Berlin ook bijzonder goed op de schaal van GOEDvandoen. Even kort:
- gemaakt van 80% bio Mako katoen (Mako, dat klinkt dan wel naar een bento box, maar is een Egyptisch extreem zacht katoen)
- in een familiebedrijfje in Istanbul, dat veelvuldig ISO-gecertifieerd is (voor kwaliteit, milieubescherming, eerlijke werkpraktijken en gezondheid en veiligheid)
- met state of the art Italiaanse Lonati naaimachines (voor de allerbeste kwaliteit, dus nee, je tenen zitten er niet na een week door, zelfs niet na een jaar - al moet je wel tijdig je teennagels knippen) 
- elk sokkenpaar is verpakt in een biologisch afbreekbaar zakje met een gerecycleerd kartonnetje. Dit alles zo uitermate prettig vormgegeven, dat niet alleen je voeten er wel bij varen, maar ook je geest. 

En omdat het Pasen is en omdat de winkeljuffrouw goedgezind is en omdat Minga Berlin toch een warme verwelkoming verdient, geef ik 3 paar Minga's naar keuze weg! Hopla. Veel moet je daar niet voor doen. Maar wel iets. Iets grappigs, want ik lach graag. Dus neem een gekke, leuke, mooie sokkenfoto (maakt niet uit met welke sokken, het mogen er zelfs van geitenwol of met gaten zijn), post die op de FB-pagina van GOEDvandoen en wie weet krijg je wel een fabuleus paar Minga's in ruil!

Inspiratie van Minga:

Maar als je zo'n foto te intiem vindt om op FB te plaatsen, kan het ook zo:

Het hoeft zelfs geen zelfportret te zijn:  

De sok hoeft zelfs niet heel erg herkenbaar te zijn: 

Zolang je foto maar de eindeloze potentie van de sok belicht:

Voilà, je weet weer wat doen op Pasen!

Goeds, 

Helga

Over waarom solden bij GOEDvandoen geen solden heten, het de voorbije maanden nogal stil was, maar u voor de komende maanden het tegenovergestelde mag verwachten. Of: de Grote GOEDvandoen Nieuwjaarsbrief.

Lieve klanten, sympathisanten, verwanten,

Ik heb vaak aan jullie gedacht het voorbije jaar. Veel hebben jullie daar niet van gemerkt. Integendeel. Het was nogal stil bij GOEDvandoen. Soms stiller dan in de Kempen. Het was geen stilte voor de storm, maar stilte na de storm. Een storm die voelde als een orkaan en voor menig bad (hair) day zorgde. Want op een lentedag sprak meneer GOEDvandoen: "een nieuwe lente, een nieuw begin". En hij voer een andere koers uit. Zo gaat dat soms, dat gekke, ongrijpbare leven. Maar daarmee was GOEDvandoen ook zijn webmaster kwijt. En het moet gezegd: op technisch vlak ben ik eerder zwakbegaafd. Dus nieuwsbrieven, updates van de site, acties,... het brandde even allemaal op een laag pitje. Inmiddels ging ik ook den boer op. Een nieuwe zomer, een nieuw begin, moet ik gedacht hebben. En ik ging aan de slag bij de biodynamische tuinbouwcoöperatieve De Wassende Maan.

Niet als boerin. Wel als communicatieverantwoordelijke. Maar zo lopen wij bij De Wassende Maan nu eenmaal allemaal rond. Een fijne job, een fijn team, een fijne plek. En wie nog geen groenteabonnement heeft, smeer ik er nu één aan. Klik hier, de rest wordt prettig voor u geregeld.

Maar dus: het voorbije jaar stond alles even op zijn kop. GOEDvandoen voorop. Maar: een nieuwe lente jaar, een nieuw begin! Dus weldra stel ik jullie voor: een nieuwe webmaster, een nieuwe site! De eerste is er al, de tweede is in volle ontwikkeling.

Inmiddels wil ik jullie heel erg bedanken. Om fan te blijven van GOEDvandoen, hoewel jullie nauwelijks werden gepord om dat te doen. Om geduldig op jullie pakjes te wachten, want de dagen dat ik den boer op ben, is de stad en het postkantoor heel ver weg. Om fijne berichten te sturen, bij het ontvangen van jullie pakjes. Schone mensen zijn jullie.

Als dank zou ik jullie graag in de watten willen leggen. Met geweldige soldenprijzen bijvoorbeeld. Ware het niet dat het hele soldengebeuren naar mijn gevoel regelrecht indruist tegen elk duurzaamheidsprincipe. Solden volgen het ritme van de modeindustrie: elk seizoen een andere look, de mode van het vorige seizoen wordt gedumpt. GOEDvandoen biedt kwalitatieve kleding aan, die heel wat langer dan 1 seizoen meegaat, die qua stijl niet los staat van het modegebeuren, maar er ook niet onlosmakelijk mee verbonden is. Dus dat allereerste ThokkThokk-shirt dat je 3 jaar geleden bij GOEDvandoen kocht: ik mag hopen dat het nog steeds in je kast hangt, nog even fris ruikt en nog even vlijtig gedragen wordt. Dus kleding dumpen omdat er een nieuw modeseizoen voor de deur staat? Nee, daar doe ik niet aan mee. Ook financieel klopt het soldenplaatje niet voor GOEDvandoen. De kleding wordt aan een zeer faire prijs aangekocht bij kleine bedrijven/producenten. Daarop bereken ik een eveneens zeer faire marge. Wat betekent dat het financieel niet haalbaar is en regelrecht unfair om kledingstukken aan pakweg -70% te verkopen. Dus die solden, ik doe het anders. Op een manier die helemaal met het GOEDvandoen-gedachtegoed strookt. Tijdens de solden prijs ik de laatste exemplaren/maten van alle producten zo laag mogelijk af en verzamel ze in de categorie GOEDkoop. En eigenlijk doe ik dat zowat het jaar rond, dus regelmatig snuisteren maar. Op een dag vind je het allerduurzaamste, allerbeste koopje van je leven.

Ik wens jullie een jaar vol liefs, vol goeds, vol positiefs.
Veel dank, veel groeten,
Helga

Franse (bio)logica.

Week 8 van de vakantie. We waanden ons God. In een goddelijke tent op de top van een goddelijke berg in het goddelijke Frankrijk. We zaten veel te lang aan tafel, aten veel te veel croissants en gingen veel te snel na die veel te veel croissants in een veel te koude rivier zwemmen. Veel te leuk. 

Maar op een dag daalden we onze berg af. Met zwabberende buiken van al die croissants. Op zoek naar ander lekkers, zoals iets gezonds en lokaal, biologisch en vegetarisch. En daar liep het een klein beetje fout met de goddelijkheid. Op de lokale wekelijkse markt troffen we welgeteld 1 mini bio groentenkraam. In den beginne deden we niet moeilijk. Een croissant belegd met een biotomaat is ook lekker. Maar toch, curieus is dat: op een plaats waar ruimte en zon zat is om de lekkerste biogroenten te kweken, vind je die niet op de markt? Supermarkt dan?? Non, rien de rien. De lokale Intermarché bleek dan wel een heuse hypermarché te zijn, maar rien de bio. Et quoi avec “les trucs de végétarien”? De dame achter de kaastoog bekeek me alsof ik recht van Mars kwam. Misschien had ik me wat ongelukkig uitgedrukt. Dus dapper ging ik verder:

° “Végétarien: ni viande, ni poisson.”

* “Pour manger?”

° “Oui. Comme par exemple du tofu.”

* “De la confiture?”

Toegegeven. Alle letters van het woord ‘tofu’ vind je ook terug in ‘confiture’, maar dat is dan toch wel het enige dat beide bindt. Ook bij mij begon de twijfel nu echt toe te slaan. 

° “Un hamburger végétarien?”, probeerde ik alsnog. Poging bij voorbaat gedoemd te mislukken, I know.

* “Du steak haché sans viande, alors?”

Het vraagteken van de kaastoog begon plots te proesten. Gierend van het lachen werden de collega’s erbij geroepen: “Dis, Marcel, Caroline, Marie, du steak haché sans viande, est-ce qu on vend ça?” 

Lachen, gieren, brullen. Marcel was de enige die nog iets kon uitbrengen: “haaaaa, ça doit être un produit diétique.” Goed, op naar de rayon dieetvoeding. En jawel, kijk eens aan: 3 verschillende soorten veggie burgers. Verschillend volgens de verpakking althans. Na de test aankoop bleek het verschil zich effectief enkel in de verpakking te bevinden. Veel kruiden, veel olie, veel concentraten en een vleug tofu, jawel. 

Verder al-les te vinden in de Intermarché!

Een paar dagen later. Nog steeds op de dool naar kraakverse biogroenten, steeds meer snakkend naar ons biopakket van De Wassende Maan. We arriveren bij een apiculteur ofte imker, die afficheert met ‘agriculture biologique’. De vraag naar biogroenten wordt beantwoord met: “ah oui, là on a un problème, quoi.” De dichtstbijzijnde bioboer is 25km verderop, soms zou hij zijn groenten (“qui sont vraiment bon, hein”; we geloven het graag) wel op de markt in een naburig dorp verkopen. Goed, wij naar dat dorp: 2 straten, meer niet. Weer een gesprek met couleur locale:

° “Bonjour! C’est quand le marché dans le village?”

* “Attendez, on est quel jour aujourd’hui?”

° “Lundi.”

* “Lundi... pas mardi alors.”

° “Non, pas mardi.”

* “Ah. Lundi, mardi, mercredi... le marché doit être le jeudi, alors.”

° “Ok, merci.”

* “Attendez, j’ai quand-même une petite doute. Peut-être c’est le mercredi...”

° “Ah.”

*“Vous habitez loin? Sinon, j’en parle avec mon voisin ce soir.

° :)

* “Mercredi, jeudi, mercredi, jeudi. Non, ça doit être le jeudi.”

° “Ok, merci, le jeudi, c’est noté.”

* “Ou mercredi? Je m’en doute...”

°...

* “Jeudi! Oui oui, jeudi. Parfois, j’ai des doutes. ça doit être la chaleur.”

° “Aucun problème. On se voit jeudi alors.”

* “Oui oui, à jeudi!”

° “Au revoir!”

* “Ou est-ce que c’est le mercredi?”

Samuel Becket zou er van genoten hebben. Lachen, zeg. 

En die biogroenten, we zijn er nooit aan geraakt. De boer was er niet, of de markt niet, of misschien was het toch woensdag in plaats van donderdag.

De eerste week.

De eerste week van de vakantie. De week dat we veel in de zetel zaten. Nog niet goed wetende wat met al die vakantie aan te vangen.
We stonden wat in ons deurgat.

We liepen wat op de stoep.

We plakten achteloos wat briefjes op de muur, van wat we tijdens De Vakantie eens allemaal zouden doen.

En uiteindelijk deden we niets.

Tot we ontdekten dat:
* wat we in de voortuin als de elegante maar oneetbare reukerwten meenden geïdentificeerd te hebben de buitengewoon lekkere kapucijnererwten waren

* de eerste courgette nog maar het begin was

* er een kikkererwt ontluikte op onze vensterbank

* de bobessen blauw begonnen te kleuren en de aardbeien rood.

Toen begon de vakantie echt. Vanaf dat moment waren we niet meer weg te slaan uit de plantage.

En dachten we plots niet meer aan uitstapjes naar Watou of Sol Lewitt. Deze dagen geen kunst of krant bij het ontbijt. Wel: wat eten we vanavond? Het antwoord is zo eenvoudig als wat en het doet ons eigenlijk al voor het opstaan inwendig juichen: de oogst van de dag!

Vandaag zag die er zo uit:

En een half uur later zo:

Meer moet dat niet zijn, De Vakantie.

De wilde weelde.

Wat groeit er deze dagen in mijnen hof? Geen idee, een botanisch talent zal ik nooit zijn. Maar de voortuin ziet er ronduit fantastisch uit. Met nogmaals veel dank aan Mier. Een blik:

Bieslook! Dat had u ook gezien.

Een druivelaar! Een van de drie. Gekocht bij de kruisbessenproeftuin, een heerlijke plek op aarde. 

Kamperfoelie! Die geur!

Reukerwten. Ze slingeren zich wild en chaotisch rond de klimpalen. Zo heb ik het graag. Prachtige bloemen ook.

Tot zover het voortuingroen dat voor mij herkenbaar is. Naar mijn vermogen al niet slecht. Dan volgt nu de rest: 

Lichtpaarse bloemen met bijtjes. Het zoemt daar trouwens serieus, in onze voortuin. Heel gezellig.

Nog iets paars. Met een drielobbig bloemblad, of hoe heet dat. Ik heb een Flora, maar ik zou hem eens moeten gebruiken. In elk geval: ook schoon!

Zo'n frêle bloemetjes, die zomaar van tussen het gesteente opduiken. Daar word ik week van. 

Van alles wat. De witte bloemen zijn rucola. De rest ruikt en smaakt ook lekker.

Mijn favoriet! Iets tijm-achtigs. Een geur die herinnert aan het zonnige Zuiden, ieniemini bloemetjes met een betoverend intense kleur. Maar wat staat daarnaast? Zijn dat wortelen?

Volgens mij is dit koraal. Het kan bijna niet anders. 

Een tuinkabouter. 's Ochtends in de vroegte. Onze voortuin is namelijk zo'n fijn plekje dat we daar 's morgens, na het uitwuiven van de mannen, onze teatime hebben, de dochter en ik. In onze pijama.

En dan is er nog veel meer. Elvendertig verschillende soorten sedum, kruipmunt, echinacea, stokrozen, rabarber, pastinaak,... Een weldadige weelde aan geuren, kleuren, beesten, alles door elkaar. We zijn er wild van.