GOEDenavond

Het zit zo: komende zondag vindt het allereerste en ongetwijfeld allerbijzonderste Fair Fashion Fest Gent plaats. Dat het daar gaat knallen staat vast. En dat zeg ik niet omdat GOEDvandoen uiteraard ook van de partij is. Dat zeg ik omdat het daar echt gaat knallen. Op het programma een machtige modeshow, kritische documentaires, inspirerende workshops, lezingen, alles uiteraard over eerlijke mode. Om duizelig van te worden. Ik heb er dus keihard zin in, al zal ik vooral marktkramen en de rest van dat (h)eerlijk festival missen. Maar ik stel voor dat jullie allemaal komen en al die dingen meepikken en me er daarna uitvoerig over komen berichten, onderwijl kunnen jullie dan ook nog een schoon stukje van mijn collectie bewonderen.

Maar goed, ik heb daar dus een kraam. En om mijn kraam te benoemen, bricoleerde ik dit:

Dat is leesbaar, niet?

Maar in plaats van die letters meteen te schilderen wegens geen tijd te verliezen, zat ik opeens te anagrammen. Je kent dat wel, letters door elkaar gooien en een nieuw woord proberen maken. Met het gejoel en de anagrampogingen van de kinderen ertussen bleek dat niet zo simpel.

We kwamen tot dit:

Maar dat sloeg op niet zo veel. En we hadden 3 letters over.

Dan was er dit:

Toen hadden we er nog maar 2 over. Dat was al beter.

En toen maakte de zoon er dit van:

Ik vond dat al redelijk straf. Maar ondertussen waren we wel elke link met GOEDvandoen kwijt. Dat vond de zoon echter geen bezwaar. Het volgende dat op tafel lag was: 

Voilà. Ondertussen moest er vanalles dringends gebeuren en zette ik de kinderen maar aan het schilderen. Kinderarbeid ter voorbereiding van het Fair Fashion Fest, het is proper.

Maar ze deden het graag en kregen ondertussen zelfgebakken koekjes bij wijze van vergoeding en ze mochten pipi gaan doen wanneer ze dat wilden, dus de omstandigheden en de sfeer waren opperbest.
Bovendien mochten ze ook stoppen wanneer ze wilden en dat was uiteraard voor de letters allemaal geschilderd waren. Ha ja.

Het anagram bleef in mijn been bijten. Ik zag het niet. En dat vond ik een gemiste kans, want hoe leuk zou dat niet zijn om de letters van GOEDvandoen zo nu en dan eens door elkaar te kunnen husselen en een prettig woord te vinden, enigszins gerelateerd aan GOEDvandoen. Ik besloot er een wedstrijd voor uit te schrijven. De eerste die met een GOED anagram op de proppen komt, krijgt 4 seizoenen na elkaar een t-shirt van GOEDvandoen, helemaal naar keuze. Zo dacht ik het. Schone prijs, toch.

En toen viel de avond. De kinderen sliepen. Vertederd keek ik nog eens naar die half geschilderde letters. En opeens zag ik het:

Meer heb ik daar niet aan toe te voegen. Maar als je graag letterkeert: ga je gang, de wedstrijd gaat nu in!

Gezocht: een strakke bips!

Het zit zo. De onderbroek was zoek. Uitgerekend die onderbroek die een klant van mijn shop zo graag tot haar uitzet wilde rekenen. Een grasgroene onderbroek, fair en bio en alles erop en eraan. Echt een schoon ding. Ziet dat af:

Maar helaas, ik was ze kwijt. De dame in kwestie deed niet moeilijk en ik ook niet, dus grasgroen werd stille oceaan. Ook mooi, natuurlijk. Een dik jaar later: ik zit nonchalant in mijn collectie onderbroeken te wroeten. En u raadt het al, welke onderbroek vis ik daar zo toevallig als wat op? Juist, grasgroentje! Ik vind ze nog altijd ontzettend mooi, het is het allerlaatste exemplaar in die kleur en ook bij Pants to Poverty zelf is ze niet meer te bemachtigen. Een collector's item, dus.

En weet u wat? U mag ze hebben! Voor mijn eigen billen is ze te klein (dat weet u dan ook weeral), maar wie weet hebt u wel een bips in een strakke maat S. Ik vraag u niet om uw billen te befotograferen, noch om uzelf te taggen, uw beste onderbroekenlol boven te halen (niet doen!) of dit bericht met 100 van uw beste virtuele vrienden te delen. Echt niet. Laat gewoon hier of op mijn facebookpagina een berichtje achter als u uw afgetrainde billen graag eens in het grasgroen wil tooien. Woensdag 7 maart doet mijn dochter dan van lootjetrek.

De comeback.

En toen was ze er weer. Na een afwezigheid van dik 2 maanden. Mea culpa. Bloggen is een arbeidsintensieve gelegenheid. Of misschien ben ik gewoon vaak te lui. Anyway, ik ben er weer. Ik wist het vanmorgen al, van zodra ik wakker werd. Opeens was ik in gedachten aan het bloggen. "Okay, today is the day", peinsde ik. En ik hield woord. 

Ik zat de voorbije 2 maanden niet stil, weet u. En misschien is dat wel de simpele reden waarom ik niet blogde. Als ik al eens een uur stilzat, was het om pakjes te maken die dan razendsnel de deur uit moesten om voor kerst of voor nieuwjaar in de juiste handen te vallen. Tegen dat we hier thuis zelf aan de cadeautjes mochten beginnen, kwamen de cadeautjes nog net niet mijn oren uit. 

Maar bon, daarnaast gebeurden er nog andere spannende dingen ten huize H&M. 

* We gingen aan de bokashi-emmer. Ontzettend leuk is dat. En simpel! Daar kunnen onze wormen nog een puntje aan zuigen. Al (maar echt àl) het keukenafval (zelfs gekookte etensresten) zwier je in die emmer, je strooit er een handvol zemelen (bokashi-starter) over, stampt het geheel wat aan, peert er snel het deksel op en dat herhaal je tot de emmer vol zit. Vervolgens 2 weken laten rusten (lees: anaëroob fermenteren) en je hebt een goedje waar je de aarde in je tuin mee kan verbeteren, je planten mee kan voeden en zelfs je WC mee kan ontstoppen. Hot!

* We groeven een compostsleuf in de tuin. Na het tuinieren in kisten en bakken vorig jaar gaan we dit jaar voor the real stuff: moestuinieren in volle aarde. We bakenden al een stuk van de tuin af waar das Experiment zal plaatsvinden en omdat we niet minder dan een topoogst ambiëren, groeven we op die plaats een sleuf die we vulden met groente- en fruitafval. Weer een laagje aarde erover (ja, dat is wel een must), een paar maanden laten rusten en wooohooo, als dat geen toppompoenen en -courgetten worden dan weet ik het niet meer. 

* Onze nachtkastjes vulden zich met boeken. Het begon met Overleven op je eigen km2, het boek dat begin december in mijn shop arriveerde en dat we ondertussen 'onze bijbel' noemen. Het was ook daar dat we over de bokashi-emmer lazen en tips vonden voor de compostsleuf. Op elke pagina staat wel iets bruikbaars, nuttigs en inspirerends. En het boek telt 304 pagina's. Hellup! 

Vervolgens plunderden we de bibliotheek. Blijven we maar verlengen: De hongerige stad van Carolyn Steel en De eetbare tuin van Alys Fowler. En ook: Boomhutten en speelhuizen, maar dat is dan weer een ander verhaal. Ik ging ook op zoek naar een geweldig goed kookboek, nadat Lisettes Ecofabulous koken was uitverkocht. Ik experimenteerde aan mijn eigenste fornuis naar hartelust met Plenty van Yotam Ottolenghi, maar vond dat nu eigenlijk toch zo geen giller. Ik deed het ook een poos met Puur Plantaardig van Hertsenberg & Bokma, maar dat ziet er niet alleen wat slapjes uit, de recepten zijn dat naar mijn mening ook. Tips zijn dus altijd welkom. Al vond ik ondertussen ook wel dat ene vernieuwende, pittige en spannende kookboek, dat ik weer van voor naar achter en van achter naar voor ga lezen, besmeuren en bekokkerellen. Wait and see... vanaf ca midden februari in de shop. 

* En last but not least: we kregen bezoek. En wat was me dat? Het was bezoek dat onze ogen deed rollen van inspiratie, onze oren deed flapperen van indrukken en onze tongen deed likkebaarden van goesting om alweer in onze tuin te kruipen. Het was meneer Mier die ons in die toestand bracht. Die man weet zowat alles van groendaken, permacultuurtuinen, kastanjeconstructies, beestentorens, bouwen met afvalhout en nog veel meer. Hij maakte een geweldig ontwerp voor onze voortuin, die intussen al 4 maanden braak ligt en dat nog 4 maanden zal doen. Maar dan, dan hé, dan wordt dat hier het mooiste en lekkerste lapje groen van de Gentse suburbia. 

Ik kijk er al naar uit. En ook naar de bosbessen die op een mooie dag aan dit minuscuul struikje zullen bloeien.

Goed gesmurft.

Frankfurt. Het was me wat. Leuk. Had ik niet gedacht. Zeker niet de ochtend van het vertrek. De trein vertrok namelijk vroeg. Zo vroeg dat ik het uur blauw zag. En er zelf wat blauw van werd:

Maar dat had vermoedelijk ook iets te maken met de geur van fresh kebab in de trein. En dat voor zonsopgang. Ramadan dus. Blauw of niet, altijd solidair, dus ik joeg er ook maar meteen mijn volledige boterhammenpakket door. Om nadien in halfslaap fluks tot in Frankfurt te smurfen. Nog een taxirit met samengeknepen billekes (die Duitsers! zo vlammen!) erbovenop en ik was waar ik moest zijn. Innatex dus, de beurs voor textiel dat uw leven verandert:

Foto: Peter Porst, Innatex

Waarlijk Interessant! Ook al verdwaalde ik bij wijlen in de - nog niet met uitsterven bedreigde - geitenwollenhippiejungle, zolang ik mijn neus volgde, botste ik vooral op vet cool en vet goed spul.
Kommen dran, ergens begin oktober:

Hypnosis voor de Mädels. Echt straf goed!

Green Cotton voor de kinderen. Maf gestreept goed! En nog veel meer, natuurlijk. Maar het moet spannend blijven. Heel spannend, want Innatex stond al helemaal in het teken van de zomer 2012. En dat duurt naar mijn gevoel nog wel spannend lang.  Verder... * liet ik me op de beurs fotograferen door de persfotograaf van dienst. Geheel per ongeluk, u ziet dat:  foto: Peter Porst, Innatex

* krabbelde ik Ristoffa's vol en dronk ik sloten biolimonade. Uit het flesje natuurlijk, een kwestie van integratie:

* hing ik na de beursuren nog wat de toerist uit. Mooie kerk, mottig shoppingcenter:

* begon ik weer te twijfelen over de naam van mijn shop. Was het niet beter:

?

* genoot ik van het uitzicht uit het hotelraam, 's morgens in de vroegte:

Het uur blauw was toen net voorbij. En het was tijd om weer naar huis te smurfen. 

all ways lead to Way Basics

Die Way Basics, dat is een gerief. Eerlijk waar. Er gaat geen dag voorbij of de kartonnen kubussen worden ten huize GOEDvandoen in alle toonaarden bejubeld.

Uiteraard worden ze voor professionele doeleinden ingezet:

Maar ook achter de schermen worden ze à volonté door alle gezinsleden naar eigen behoeftes en inzichten gebezigd. Vooral de kinderen blijken op dit vlak over nogal wat inzichten te beschikken.

Plots zijn namelijk plaatsen die onbereikbaar horen te zijn uiterst toegankelijk:

Je kan je er in verstoppen. Niemand die je dan nog ziet. Echt niet:

De kinderen kunnen ook plots samen de afwas doen. Of iets dergelijks:

Je kan er mee racen:

Je kan er je dagelijkse Pilates-training op doen: 

Eindelijk wordt ook duidelijk hoe de befaamde doorzaaggoocheltruc in elkaar zit: 

De Way Basics zijn bovendien zo vederlicht dat de Zoon puur voor het plezier regelmatig met 2 kubussen in de armen het huis doorkruist:

Maar uiteraard is het ook 's werelds beste kinderkrukje:

waar je ook een poes in kan stoppen, om maar iets te noemen:

En als je er twee hebt, kan je er gewoon zelfs een heerlijk uiltje op knappen:

Echt goed gerief. Zoals ik al zei. 

pure coolness

Volgens De Morgen van gisteren is mijn shop niet alleen ecocool maar ook ecochic. We zijn er ons direct naar beginnen gedragen. Met een fotoshoot mét model, namelijk. Tot nu toe figureerden M. en ik zelf als paspoppen. In het geval van M. is dat resultaat nogal aan de bevredigende kant. In mijn geval loopt het altijd uit op een onthoofding. Ontzettend flatterend.
Maar nu zijn we dus ecochic. En we nodigden daarom terstond een gelijkaardig model uit. Voor een fotoshoot op ons terras in het kader van De Missie. Ja, op ons terras. De locatie kan dus nog cooler. Maar daar wordt aan gewerkt. Met onze coolness halen we wellicht binnenkort de cover van Wallpaper*. Je ziet dat al zo aankomen.

Shoot!

En dan zijn er zo van die momenten waarop een bescheiden bureaujob plots zo heel erg aanlokkelijk lijkt...