Das Experiment.

Je kon er niet naast lezen: het Fair Fashion Fest was dus een succes. Een slordige 2800 fair fashionista's bracht het op de been. Schoon volk. Leuk volk. Eerlijk volk. Ik was dus in mijn nopjes. Sowieso als ik eens écht winkeltje mag spelen.

De letters uit mijn vorige bericht raakten zelfs nog tijdig volledig geschilderd ook.

En ja, tussen het winkeljuffen door liet ik me befotograferen voor Fashion Revolution Day op 24 april, want uiteraard gaat GOEDvandoen dan ook los.

Voilà, we beginnen bescheiden. Toen ik deze foto zag, vreesde ik even dat ik de hele dag mijn schoenen verkeerd aan had, maar ik vermoed dat ik gewoon net even mijn benen kruiste. Winkeljuffen doen dat wel eens. Om er elegant uit te zien. Of zo.

En dan kwam ook de VRT nog eens in mijn kraam filmen.

Uiteraard deed ik alsof dat elke dag gebeurt, maar toen 's avonds "oedvand" in beeld kwam in het journaal, vond ik dat dan toch precies wel een beetje bijzonder.

Maar waar ik het eigenlijk over wou hebben: ik deed een experiment. Tussen al mijn nieuwe, keurig geprijsde spullen, smokkelde ik een mandje, met het volgende bericht:

"Grabbel, kies en betaal de prijs die jij eerlijk vindt..." dus. Daar weten de fairfashionfesters wel raad mee, dacht ik zo. Nou, dat viel wat tegen. In den beginne werd het bericht met ongeloof gelezen, er volgde daarop wel eens druk heen-en-weer-gefluister maar nooit luid genoeg om mij ter ore te komen. Heel soms durfde een der fezelaars wel eens het bovenste kledingstuk optillen, maar niemand die lustig begon te graaien, laat staat een gesprek aanknoopte met de winkeljuffrouw over eerlijke prijzen. Terwijl die winkeljuf eigenlijk niets liever wou en de context van het festival er toch wel naar was. Enige aanmoediging was dus vandoen. Daarop volgde dan toch enig gegraai.

Uiteindelijk werd een jurkje opgevist. De dame in kwestie (niet de dame op de foto!) vond het 8€ waard, stopte vlug het geld in mijn hand, draaide zich met een gezwinde zwaai en een gelukzalige glimlach om en vervolgde als bezeten haar shoppingtour. Op zoek naar andere spotkoopjes, vermoed ik. Want eerlijk, zeg: 8€! Voor een jurk van fairtrade biokatoen! Voor dat bedrag koop je zelfs geen Bangladeshjurk bij H&M. Even wilde ik de koopster proberen opsporen, met een bericht door de intercom of zo: "wil de dame die zonet voor 8€ een jurk kocht bij GOEDvandoen zo vriendelijk zijn zich opnieuw naar de stand te begeven?" Niet omdat ik haar meer geld wilde laten dokken, maar wel voor een serieus gesprek. Maar nog voor ik in actie kon schieten, diende zich een volgende graaister aan. En uit het mandje diepte ze op: dezelfde jurk! Ze overlegde even met mij en met haar lief en met zichzelf en uiteindelijk sprak ze: "55€ voelt voor mij als een eerlijke prijs."

Eerlijk: het leven van deze winkeljuf is waarlijk interessant!

(Met dank aan alle bezoekers en medewerkers van Fair Fashion Fest en ook Philip Lacante voor de foto's)

GOEDenavond

Het zit zo: komende zondag vindt het allereerste en ongetwijfeld allerbijzonderste Fair Fashion Fest Gent plaats. Dat het daar gaat knallen staat vast. En dat zeg ik niet omdat GOEDvandoen uiteraard ook van de partij is. Dat zeg ik omdat het daar echt gaat knallen. Op het programma een machtige modeshow, kritische documentaires, inspirerende workshops, lezingen, alles uiteraard over eerlijke mode. Om duizelig van te worden. Ik heb er dus keihard zin in, al zal ik vooral marktkramen en de rest van dat (h)eerlijk festival missen. Maar ik stel voor dat jullie allemaal komen en al die dingen meepikken en me er daarna uitvoerig over komen berichten, onderwijl kunnen jullie dan ook nog een schoon stukje van mijn collectie bewonderen.

Maar goed, ik heb daar dus een kraam. En om mijn kraam te benoemen, bricoleerde ik dit:

Dat is leesbaar, niet?

Maar in plaats van die letters meteen te schilderen wegens geen tijd te verliezen, zat ik opeens te anagrammen. Je kent dat wel, letters door elkaar gooien en een nieuw woord proberen maken. Met het gejoel en de anagrampogingen van de kinderen ertussen bleek dat niet zo simpel.

We kwamen tot dit:

Maar dat sloeg op niet zo veel. En we hadden 3 letters over.

Dan was er dit:

Toen hadden we er nog maar 2 over. Dat was al beter.

En toen maakte de zoon er dit van:

Ik vond dat al redelijk straf. Maar ondertussen waren we wel elke link met GOEDvandoen kwijt. Dat vond de zoon echter geen bezwaar. Het volgende dat op tafel lag was: 

Voilà. Ondertussen moest er vanalles dringends gebeuren en zette ik de kinderen maar aan het schilderen. Kinderarbeid ter voorbereiding van het Fair Fashion Fest, het is proper.

Maar ze deden het graag en kregen ondertussen zelfgebakken koekjes bij wijze van vergoeding en ze mochten pipi gaan doen wanneer ze dat wilden, dus de omstandigheden en de sfeer waren opperbest.
Bovendien mochten ze ook stoppen wanneer ze wilden en dat was uiteraard voor de letters allemaal geschilderd waren. Ha ja.

Het anagram bleef in mijn been bijten. Ik zag het niet. En dat vond ik een gemiste kans, want hoe leuk zou dat niet zijn om de letters van GOEDvandoen zo nu en dan eens door elkaar te kunnen husselen en een prettig woord te vinden, enigszins gerelateerd aan GOEDvandoen. Ik besloot er een wedstrijd voor uit te schrijven. De eerste die met een GOED anagram op de proppen komt, krijgt 4 seizoenen na elkaar een t-shirt van GOEDvandoen, helemaal naar keuze. Zo dacht ik het. Schone prijs, toch.

En toen viel de avond. De kinderen sliepen. Vertederd keek ik nog eens naar die half geschilderde letters. En opeens zag ik het:

Meer heb ik daar niet aan toe te voegen. Maar als je graag letterkeert: ga je gang, de wedstrijd gaat nu in!

Open Bedrijvendag, savooikool en transitie.

Ik ga het kort houden. Het is zondagavond, ik heb een knoert van een verkoudheid én ik deed vandaag (en gisteren) mee aan de Open Bedrijvendag. Al had ik het zelf zo nog niet bekeken. Naar aanleiding van de eerste verjaardag van GOEDvandoen zette ik dit weekend namelijk de deuren open van het hoofdkwartier. Als je het reilen en zeilen van mijn Bedrijf wat volgt, moet je daar ergens wel iets van opgevangen hebben. Ik noemde het een "ontmoet en groet" en dat werd het ook. Zeer gezellig, een sapje, een cakeje, de buurman, de tante, een resem vrienden en nog wat diehards van klanten die liever de koelte van mijn pashok opzochten dan de hitte van de barbecue. Heel sympathiek. Wegens aanslepende werkzaamheden op mijn erf had ik voor de gelegenheid een groene loper uitgerold en in de rapte een savooikool geplant. En dat trok ook nog wat publiek. De openbedrijvendaggangers, dus. Enfin, erg interessant allemaal.

Maar dus: momenteel ben ik even gaar als die savooikool die 2 dagen in de blakke zon tussen het puin lag te stoven, dus ik lig in de zetel met een zak koeken andere blogs af te schuimen. En haha, die Mme Zsazsa is weer zo goed! Ze heeft het voor de gelegenheid eens over transitie en al. Lees maar hier. Ze heeft ook een wedstrijdvraag. En het is deze keer niet van het mooiste kleedje kiezen of zo. Nee, het is deze, ik citeer:

"Degene die het concept transitie in de context van ecologie duidelijk en zo bondig kan uitleggen dat het interessant blijft, in normalemensenwoorden* wint een transitiekadoo. *Denk Colruyt ipv natuurwinkel"

Zo, dat lijkt me nog eens een vraag voor jullie, lieve lezers. Ideaal om daar eens op deze zomerse zondagavond over na te denken. Ik doe ook mee! Maar niet vanavond. Eerst mijn koeken opeten.

Goed gesmurft.

Frankfurt. Het was me wat. Leuk. Had ik niet gedacht. Zeker niet de ochtend van het vertrek. De trein vertrok namelijk vroeg. Zo vroeg dat ik het uur blauw zag. En er zelf wat blauw van werd:

Maar dat had vermoedelijk ook iets te maken met de geur van fresh kebab in de trein. En dat voor zonsopgang. Ramadan dus. Blauw of niet, altijd solidair, dus ik joeg er ook maar meteen mijn volledige boterhammenpakket door. Om nadien in halfslaap fluks tot in Frankfurt te smurfen. Nog een taxirit met samengeknepen billekes (die Duitsers! zo vlammen!) erbovenop en ik was waar ik moest zijn. Innatex dus, de beurs voor textiel dat uw leven verandert:

Foto: Peter Porst, Innatex

Waarlijk Interessant! Ook al verdwaalde ik bij wijlen in de - nog niet met uitsterven bedreigde - geitenwollenhippiejungle, zolang ik mijn neus volgde, botste ik vooral op vet cool en vet goed spul.
Kommen dran, ergens begin oktober:

Hypnosis voor de Mädels. Echt straf goed!

Green Cotton voor de kinderen. Maf gestreept goed! En nog veel meer, natuurlijk. Maar het moet spannend blijven. Heel spannend, want Innatex stond al helemaal in het teken van de zomer 2012. En dat duurt naar mijn gevoel nog wel spannend lang.  Verder... * liet ik me op de beurs fotograferen door de persfotograaf van dienst. Geheel per ongeluk, u ziet dat:  foto: Peter Porst, Innatex

* krabbelde ik Ristoffa's vol en dronk ik sloten biolimonade. Uit het flesje natuurlijk, een kwestie van integratie:

* hing ik na de beursuren nog wat de toerist uit. Mooie kerk, mottig shoppingcenter:

* begon ik weer te twijfelen over de naam van mijn shop. Was het niet beter:

?

* genoot ik van het uitzicht uit het hotelraam, 's morgens in de vroegte:

Het uur blauw was toen net voorbij. En het was tijd om weer naar huis te smurfen. 

GOEDvandoen geht los!

"Frankfurt ist die fünfgrösste Stadt Deutschlands und ist eine Messemetropole." Tot zover ongeveer mijn herinnering aan de lessen Duits op de schoolbanken, al is er ook iets blijven hangen van "ausbeimitnachseitvonzu". Of iets dergelijks. In elk geval: dit weekend geht's richtig los. Ik trein naar - jawohl - Frankfurt. Ik ga daar niet naartoe om mijn Duits nog eens naar believen te kunnen praktiseren. Ook niet omdat ik denk dat het daar mooi is. Of leuk. Nee. Leuk associeer ik toch eerder met andere plaatsen. Ik ga daar naartoe om te werken. Het gezapige zomervakantieritme wat uit de kleren schudden en 2 dagen in een - ongetwijfeld duffe - beurshal rondhangen. Frankfurt ist eine Messemetropole. Ik zei het al. En ik wist dat dus al langer dan vandaag. Innatex is de naam. Ofte: "Europas grösster Fachmesse für nachhaltige Textilien", zo u een woordje uitleg wil. Ik ga daar - streng als geen ander - de allerduurzaamste én allersubliemste merken voor u opvissen, zodat u dit heerlijk goed alleen nog maar via mijn shop hoeft te vangen. Das macht doch viel Spass!

Ondertussen staat er ook alweer wat nieuws en moois op u te wachten in het hoofdkwartier. Een glimp:

Iets met feest en kleur en pret en een engel.

Iets met vlekken en lieveheersbeestjes en generalen.

Iets met paddestoelen en plustekens en gekakel.

Bis bald, liebe Freunden!

Tschüssi, 

die Helga.

Opwinding.

Het weekend werd aan tafel doorgebracht. Etend, uiteraard. Veel etend. Maar ook studerend en plannend. Ik heb namelijk grootscheepse plannen voor de tuin. Dit jaar niet alleen grassen, een zandbak en een bermpje los uit de pols gezaaide veldbloemen. Nee, ik daag mezelf uit. Een heuse moestuin moet het worden. Maar ik ben een stadsmens. En dat zaaien, ik kan dat niet vanuit de buik. Dus ik studeer, noteer en markeer. Ik heb zo een paar goede bronnen. Om maar iets te noemen: Zelfgeoogst, een olijk, poepsimpel moestuinboek, toevallig nog eens te koop in mijn shop ook. En via la Zsazsa botste ik ook op Wilde venkel & rabarber, een heerlijk tuin- en kookboek, bij elkaar geschreven door 2 Nederlandse tuinierende dames. Zaaidrang dat je daarvan krijgt! Ik had de eerste bladzijde nog niet goed en wel gelezen of ik was al begonnen. Zeer bescheiden, met wat kruiden (peterselie, bieslook en basilicum), de makkelijkst kweekbare groente op aarde (radijs), pluksla (omdat ik niet altijd met een volledige krop sla opgescheept wil zitten) en voor de grap kocht ik 2 bloemkool- en een half dozijn broccoliplantjes. Wordt zeker nog aangevuld met rode bieten, courgette en god weet welke zaadjes me de komende weken nog allemaal zullen verleiden. Het hoeft dus niet gezegd dat ik er de laatste tijden nogal opgewonden bij loop, met al die zaaisels en kweeksels op mijn vensterbank.

Nog meer opwinding: in mei leg ik zowat elk weekend een ei. GOEDvandoen gaat namelijk live. Op moederkensdag (8 mei) kunnen jullie mij en mijn bazaar spotten op Tapisplage in Oostende, op 22 mei is het in Brugge te doen met De Vitrine en op zaterdag 28 en zondag 29 mei speel ik een thuismatch bij Petit Bazaar. Het eerste weekend van mei is er ook nog iets heel leuks en gezelligs, maar dat hou ik nog even voor mezelve. Kwestie van later ook nog iets te vertellen te hebben. Maar dus: ik moet een stand in elkaar boksen. Dat wordt zwaar bricoleren. Wilde ideeën genoeg, maar tot u spreekt geen handige henriëtta. Gelukkig is er nog de man M. En Rietveld natuurlijk. Inspirerend boek. Ik studeer, noteer en markeer. Alweer.

Oh ja. De zoon zit ook graag mee aan tafel. Dat bruingroenoranje ding midden boven in het beeld, dat is een drakeneiland. Maar dat had u ongetwijfeld al in het snuitje. 

En oh ja. We hebben heus meer dan 1 toile cirée. Meer bepaald 2. Alleen zijn het 2 identieke. Maar ik realiseer me best wel dat ik dringend eens van die blozende appeltjes moet afwijken, kwestie van het voor u ook wat opwindend te houden.

Goed in de markt

Zo marktkramer spelen, dat gaat mij wel af:

Ecomarkt UGent, 28 februari 2011, foto Hilde Christiaens

de Ecotop op Ecopop

ECOPOP! Dé bio lifestyle beurs. Ik was er gisteren. En vandaag kan je er ook nog naartoe. Je moet dat doen. Het is daar leuk. En je kan daar goed klapkes doen. Mevrouw Anders Getint kon niet zwijgen over de fameuze Diva Cup. Dat schijnt nogal een gemak te zijn. Bekertje vol? Uitnemen, uitspoelen en er weer in. Zo simpel is dat. De Trashilicous-dame was er ook. In een jurk gemaakt van handtassen. Keiruig. Verder zag ik eindelijk de Gerespecteerde Millie Hemelsoen van Kudzu en Steffi van het kersverse I love eco. Zij gaf mij trouwens complimenten over mijn weerbarstige krullen. Ik vond haar meteen sympathiek.