Opeens.

En toen was er alweer een jaar voorbij. Opeens. Soms gaan de dingen zo. Opeens.

Zo zat ik onlangs opeens aan de thee en de koekjes met de fantastische Tine Van Lent, ook wel bekend als Creatine, met een portepluutje in de hand, kirrend van enthousiasme. De kern is hier porteplu. Ik nomineer het nu al tot Woord van het jaar 2015 in de categorie Lifestyle van Van Dale. Het klinkt zo heerlijk buitenaards en toch is de porteplu zo aards als wat. Het is een mysterieus geval. Maar duurzaam en praktisch als geen ander. Weldra kan je ze bij GOEDvandoen kopen. Gemaakt door Creatine. Van spul gevonden in Gent en soms omstreken, maar vaak gewoon in my neighbourhood. Lokaler wordt het niet.

Zo was ik onlangs ook opeens een paar dagen in Amsterdam. Ik zei het al: soms gaan de dingen zo. Ik was er samen met de fantastische Steffi de Bie. Opnieuw kirrend van enthousiasme. We sprongen even binnen bij Yumeko, waar we ons in het prachtige bedde- en badgoed rolden, allemaal 100% eco en eerlijk gemaakt, een mens zou van minder beginnen kirren. We aten de heerlijkste biohummus van de stad bij Vinnies en vertoefden uren in boekenwinkels en hartverwarmende, duurzame winkels als Guus, Brainydays, Hutspot, Sukha, Nukuhiva en dan vergeet ik waarschijnlijk nog de helft. Want toen werd het hart week. Van het zien en voelen van al dat goeds en moois. En van de heimwee naar mijn eigen shopje dat ook het voorbije jaar soms wat stiefmoederlijk werd behandeld. Wegens drukdrukdruk met moederen en werken en schrijven. En dan vergeet ik waarschijnlijk weer nog de helft.

Maar toen bleek onlangs ook opeens - vreemd dat de dingen soms zo kunnen gaan - dat ik mijn post op De Wassende Maan dit jaar zou verlaten. Op mijn verjaardag notabene. Ik besloot het als een prachtig cadeau te zien. Opnieuw meer tijd voor de dingen die me beroeren en bezielen. Zoals dat aardige webshopje van me. Ik heb er zin in. Er liggen mooie plannen op tafel. Er zitten prettige projecten in mijn hoofd. We beginnen alvast eens met een nieuwe website. Want die kwam er vorig jaar opeens niet meer zo heel erg van. Maar nu is ie er bijna. Misschien wel op mijn verjaardag. Die zal er opeens wel snel zijn.

ontsnapt!

En zo geschiedde het dat ik deze morgen met de wind vanvoor en de regen vanachter richting BoHo pedaleerde. Zaterdagochtend, half 10. De enige fietsers die mijn pad kruisten waren mensen zoals ik. Er halvelings de pest in omdat ze hun uitgebreid ontbijt met krant en croissants vrijwillig inruilden voor een fietstocht op nuchtere maag. Maar ook halvelings ontzettend uitgelaten over de ochtend vol creatieve vrijetijdsbesteding die hen te wachten stond. Enkele luttele uren zonder jengelende kinderen, volle vaatwasmachines of afgeladen boodschappenmanden. Even ontsnappen.
Ik deed het dus vanmorgen. Weg was ik! Met in mijn sjakosj: een haakpen en een bol haakgaren. Drie uur lang was ik alleen maar met die twee dingen bezig. Nu ja, ik kletste ook wat met de andere haakdames, slobberde thee met koekjes en probeerde ondertussen halve vasten, lossen en al dan niet dubbele stokjes zo elegant mogelijk aan elkaar te haken. Een basisworkshop, ja. Soms moet een mens zijn plaats kennen. Maar deugdzaam dat dat was, zo wat nederig zitten crocheteren. En wat een voldoening, mensen toch! Aan het eind van die drie uur haakte ik zelfs een margriet bij elkaar. Ik kon bijna niet meer stoppen met grijnzen. Het strafste volgde echter bij thuiskomst. Toen haakte ik, zomaar uit de losse pols, een muts voor de Duplo-ridder van de zoon!

PS: ondertussen is de Missie vol pracht volbracht, maar daarvoor moet ik u momenteel gewoon doorverwijzen. Ik moet namelijk dringend én op bestelling een ridder-debardeur haken.