Nieuw in de rangen: Minga Berlin!

Je moet al een koele kikker zijn om niet van je sokken geblazen te worden door de bonte anarchie van Minga Berlin. Echt, ik word daar niet goed van. In de goede zin dan.
Om maar een voorbeeld te geven:

Of nog een:

Of allemaal! (Op die 'allemaal' kan je dan klikken en dan kom je in mijn winkel terecht. Ha ja, tussendoor moet ik natuurlijk ook iets proberen verkopen)

Sokken voor digitale bohémiens, blasfemische interpretaties van - o wie herinnert zich nog - Burlington, schizofrene sokken, sokken die je voeten smaak geven,... De kranten kopten onlangs dat de witte sportsok terug is. Wel, dan moet ik je teleurstellen, niet bij GOEDvandoen. Minga Berlin heet hier het nieuwe fashion statement. En ook eco statement. Want uiteraard scoort Minga Berlin ook bijzonder goed op de schaal van GOEDvandoen. Even kort:
- gemaakt van 80% bio Mako katoen (Mako, dat klinkt dan wel naar een bento box, maar is een Egyptisch extreem zacht katoen)
- in een familiebedrijfje in Istanbul, dat veelvuldig ISO-gecertifieerd is (voor kwaliteit, milieubescherming, eerlijke werkpraktijken en gezondheid en veiligheid)
- met state of the art Italiaanse Lonati naaimachines (voor de allerbeste kwaliteit, dus nee, je tenen zitten er niet na een week door, zelfs niet na een jaar - al moet je wel tijdig je teennagels knippen) 
- elk sokkenpaar is verpakt in een biologisch afbreekbaar zakje met een gerecycleerd kartonnetje. Dit alles zo uitermate prettig vormgegeven, dat niet alleen je voeten er wel bij varen, maar ook je geest. 

En omdat het Pasen is en omdat de winkeljuffrouw goedgezind is en omdat Minga Berlin toch een warme verwelkoming verdient, geef ik 3 paar Minga's naar keuze weg! Hopla. Veel moet je daar niet voor doen. Maar wel iets. Iets grappigs, want ik lach graag. Dus neem een gekke, leuke, mooie sokkenfoto (maakt niet uit met welke sokken, het mogen er zelfs van geitenwol of met gaten zijn), post die op de FB-pagina van GOEDvandoen en wie weet krijg je wel een fabuleus paar Minga's in ruil!

Inspiratie van Minga:

Maar als je zo'n foto te intiem vindt om op FB te plaatsen, kan het ook zo:

Het hoeft zelfs geen zelfportret te zijn:  

De sok hoeft zelfs niet heel erg herkenbaar te zijn: 

Zolang je foto maar de eindeloze potentie van de sok belicht:

Voilà, je weet weer wat doen op Pasen!

Goeds, 

Helga

Weg van de melkweg.

Rode wangen heb ik er van. Van een dag vol contentement en amusement. Ik ging namelijk op pad. Of beter: op jacht. En ik kwam terug... met een buit. Die zag er zo uit:

Twee pakjes: het ene voor hem (Titus) en het andere voor haar (Roos). Ze waren netjes ingepakt, maar ik was al vol overgave de papiertjes aan het lospeuteren toen me opeens te binnen schoot dat deze pakjes dus voor de kroost bestemd waren en bijgevolg ook door hen moesten uitgepakt worden. Dat deden ze. Net als de moeder vol overgave. 

Kleren dus. Mooie kleren. Veel kleren. Voor weinig geld. Ik tel het even na, want het is werkelijk spectaculair: 2 broeken, 2 pijama's, 8 t-shirts met lange mouwen, 1 jurk en 1 dikke gilet, dat alles voor een slordige 100€. O ja, de kinderen moeten eveneens slim worden, dus ik kocht er nog 5 boekjes bij ook. Inbegrepen in de prijs. Zo. Wat denkt u daarvan? Dat ik naar de Hema ging? Helemaal fout! De jacht vond plaats bij Milky-Way, een heerlijk tweedehandswinkeltje voor kinderspullen aan de Scheldeoever in Temse. Of all places, ja. Maar echt, ga daar naartoe. 

Het is daar gezellig, opgeruimd, niet te groot en niet te klein en de sympathieke mevrouw Milky-Way, Annelore Ledoux, presenteert een selectie tweedehands en nieuw om van te snoepen. De nieuwe spullen zijn bovendien eco en dat maakt het plaatje natuurlijk helemaal af. Want dat is het hem nu juist. O zo vaak berichten mensen mij dat ze op vestimentair vlak wel graag de eco toer willen opgaan, maar dat het te duur is. Over die prijs valt te discussiëren: fair en bio heeft zijn prijs, dat is logisch en die prijs is zeker niet onbetaalbaar. Maar uiteraard heeft niet iedereen evenveel geld veil voor kleding. Ik ook niet. En daarom ga ik dus naar Milky-Way en niet naar Hema en consorten. Voor een heerlijke portie tweedehands. Ter aanvulling van de ecologische kleding van GOEDvandoen, een andere geweldige winkel waar ik de volgende keer uitvoerig over zal berichten. 

O ja, die rode wangen, die zijn er niet door het shoppen. Ik nam namelijk ook de dochter en haar loopfiets mee. En na Milky-Way scheurden we over de Scheldedijk, picknickten we in de zon op een lap industrieel erfgoed van de Boelwerf, telden we de voorbijvarende rivierboten en lazen we de nieuwe boekjes van voor naar achter en van achter naar voor. Echt, ga daar naartoe. En vergeet de kinderen, de fietsen, de rolschaatsen en de waveboards niet. 

Goed gesmurft.

Frankfurt. Het was me wat. Leuk. Had ik niet gedacht. Zeker niet de ochtend van het vertrek. De trein vertrok namelijk vroeg. Zo vroeg dat ik het uur blauw zag. En er zelf wat blauw van werd:

Maar dat had vermoedelijk ook iets te maken met de geur van fresh kebab in de trein. En dat voor zonsopgang. Ramadan dus. Blauw of niet, altijd solidair, dus ik joeg er ook maar meteen mijn volledige boterhammenpakket door. Om nadien in halfslaap fluks tot in Frankfurt te smurfen. Nog een taxirit met samengeknepen billekes (die Duitsers! zo vlammen!) erbovenop en ik was waar ik moest zijn. Innatex dus, de beurs voor textiel dat uw leven verandert:

Foto: Peter Porst, Innatex

Waarlijk Interessant! Ook al verdwaalde ik bij wijlen in de - nog niet met uitsterven bedreigde - geitenwollenhippiejungle, zolang ik mijn neus volgde, botste ik vooral op vet cool en vet goed spul.
Kommen dran, ergens begin oktober:

Hypnosis voor de Mädels. Echt straf goed!

Green Cotton voor de kinderen. Maf gestreept goed! En nog veel meer, natuurlijk. Maar het moet spannend blijven. Heel spannend, want Innatex stond al helemaal in het teken van de zomer 2012. En dat duurt naar mijn gevoel nog wel spannend lang.  Verder... * liet ik me op de beurs fotograferen door de persfotograaf van dienst. Geheel per ongeluk, u ziet dat:  foto: Peter Porst, Innatex

* krabbelde ik Ristoffa's vol en dronk ik sloten biolimonade. Uit het flesje natuurlijk, een kwestie van integratie:

* hing ik na de beursuren nog wat de toerist uit. Mooie kerk, mottig shoppingcenter:

* begon ik weer te twijfelen over de naam van mijn shop. Was het niet beter:

?

* genoot ik van het uitzicht uit het hotelraam, 's morgens in de vroegte:

Het uur blauw was toen net voorbij. En het was tijd om weer naar huis te smurfen. 

all ways lead to Way Basics

Die Way Basics, dat is een gerief. Eerlijk waar. Er gaat geen dag voorbij of de kartonnen kubussen worden ten huize GOEDvandoen in alle toonaarden bejubeld.

Uiteraard worden ze voor professionele doeleinden ingezet:

Maar ook achter de schermen worden ze à volonté door alle gezinsleden naar eigen behoeftes en inzichten gebezigd. Vooral de kinderen blijken op dit vlak over nogal wat inzichten te beschikken.

Plots zijn namelijk plaatsen die onbereikbaar horen te zijn uiterst toegankelijk:

Je kan je er in verstoppen. Niemand die je dan nog ziet. Echt niet:

De kinderen kunnen ook plots samen de afwas doen. Of iets dergelijks:

Je kan er mee racen:

Je kan er je dagelijkse Pilates-training op doen: 

Eindelijk wordt ook duidelijk hoe de befaamde doorzaaggoocheltruc in elkaar zit: 

De Way Basics zijn bovendien zo vederlicht dat de Zoon puur voor het plezier regelmatig met 2 kubussen in de armen het huis doorkruist:

Maar uiteraard is het ook 's werelds beste kinderkrukje:

waar je ook een poes in kan stoppen, om maar iets te noemen:

En als je er twee hebt, kan je er gewoon zelfs een heerlijk uiltje op knappen:

Echt goed gerief. Zoals ik al zei.