Das Experiment.

Je kon er niet naast lezen: het Fair Fashion Fest was dus een succes. Een slordige 2800 fair fashionista's bracht het op de been. Schoon volk. Leuk volk. Eerlijk volk. Ik was dus in mijn nopjes. Sowieso als ik eens écht winkeltje mag spelen.

De letters uit mijn vorige bericht raakten zelfs nog tijdig volledig geschilderd ook.

En ja, tussen het winkeljuffen door liet ik me befotograferen voor Fashion Revolution Day op 24 april, want uiteraard gaat GOEDvandoen dan ook los.

Voilà, we beginnen bescheiden. Toen ik deze foto zag, vreesde ik even dat ik de hele dag mijn schoenen verkeerd aan had, maar ik vermoed dat ik gewoon net even mijn benen kruiste. Winkeljuffen doen dat wel eens. Om er elegant uit te zien. Of zo.

En dan kwam ook de VRT nog eens in mijn kraam filmen.

Uiteraard deed ik alsof dat elke dag gebeurt, maar toen 's avonds "oedvand" in beeld kwam in het journaal, vond ik dat dan toch precies wel een beetje bijzonder.

Maar waar ik het eigenlijk over wou hebben: ik deed een experiment. Tussen al mijn nieuwe, keurig geprijsde spullen, smokkelde ik een mandje, met het volgende bericht:

"Grabbel, kies en betaal de prijs die jij eerlijk vindt..." dus. Daar weten de fairfashionfesters wel raad mee, dacht ik zo. Nou, dat viel wat tegen. In den beginne werd het bericht met ongeloof gelezen, er volgde daarop wel eens druk heen-en-weer-gefluister maar nooit luid genoeg om mij ter ore te komen. Heel soms durfde een der fezelaars wel eens het bovenste kledingstuk optillen, maar niemand die lustig begon te graaien, laat staat een gesprek aanknoopte met de winkeljuffrouw over eerlijke prijzen. Terwijl die winkeljuf eigenlijk niets liever wou en de context van het festival er toch wel naar was. Enige aanmoediging was dus vandoen. Daarop volgde dan toch enig gegraai.

Uiteindelijk werd een jurkje opgevist. De dame in kwestie (niet de dame op de foto!) vond het 8€ waard, stopte vlug het geld in mijn hand, draaide zich met een gezwinde zwaai en een gelukzalige glimlach om en vervolgde als bezeten haar shoppingtour. Op zoek naar andere spotkoopjes, vermoed ik. Want eerlijk, zeg: 8€! Voor een jurk van fairtrade biokatoen! Voor dat bedrag koop je zelfs geen Bangladeshjurk bij H&M. Even wilde ik de koopster proberen opsporen, met een bericht door de intercom of zo: "wil de dame die zonet voor 8€ een jurk kocht bij GOEDvandoen zo vriendelijk zijn zich opnieuw naar de stand te begeven?" Niet omdat ik haar meer geld wilde laten dokken, maar wel voor een serieus gesprek. Maar nog voor ik in actie kon schieten, diende zich een volgende graaister aan. En uit het mandje diepte ze op: dezelfde jurk! Ze overlegde even met mij en met haar lief en met zichzelf en uiteindelijk sprak ze: "55€ voelt voor mij als een eerlijke prijs."

Eerlijk: het leven van deze winkeljuf is waarlijk interessant!

(Met dank aan alle bezoekers en medewerkers van Fair Fashion Fest en ook Philip Lacante voor de foto's)

40 dagen (uit)zonder(ing)

Hoe rap het soms kan gaan. In de krant belanden. Het overkwam me nog eens vorige week. De ene dag kreeg ik telefoon van een journaliste van Het Laatste Nieuws, de volgende dag stond er een fotograaf in mijn huis en de dag daarop werd mij een krant bezorgd met daarin dit:

Daar sta ik dan, tussen Youssef die zich 40 dagen terugtrekt uit de sociale media en Silvester die 40 dagen zijn vork niet in een sappig stuk vlees zal prikken. Ik verban de auto. Mijn laatste guilty pleasure in mijn verder en overigens zeer milieuvriendelijk leven, daar kan je van op aan. Enkele jaren geleden deden we het al eens 40 dagen bijna zonder. Op 2 autoritten na dus. Ik vertel het aan de journaliste aan de telefoon, lach er even bij (zo staat toch in de krant). Ze klinkt ontgoocheld: "ah, 2 keer gezondigd toen?" Even heb ik het gevoel dat ze het gesprek met 10 weesgegroetjes en een pets op mijn poep gaat afsluiten, maar nee: "Allez, dit jaar dan voor echt", zegt ze. Ja, dit jaar voor echt.

Inmiddels is de vasten ingegaan. Ik lap er voor de leut nog een paar dingen bij, zoals Dagen Zonder Vlees (voel je vrij je aan te sluiten bij de GOEDvandoen-groep) en Dagen Zonder Rommel. Het ene vraagt niet de minste inspanning, het andere...
Maar ik wil het. En voor echt. Dus onversaagd ga ik er tegenaan. Met lijstjes, klasseermappen en meditatie, om het gevoel voor orde dat ongetwijfeld diep in mij aanwezig is, op te roepen. En dan zie ik opeens dat groene briefje, dat al een maand voor mijn neus op het magneetbord hangt:

Autokeuring! "Ten laatste op de uiterste geldigheidsdatum van uw huidig keuringsbewijs". Of: 28 februari. Midden in de 40 dagen zonder! Oh ironie. Misschien moet ik even Het Laatste Nieuws opbellen...

SMS vanuit het kraambed.

"Hé, GOEDvandoen staat in Vitaya", sms'te de schoonzus. Ik wist van niets. Maar nu dus wel. Gelukkig heb ik zo mijn handlangers. Ze doen hun werk grondig, trouw, overal en in alle omstandigheden. Zelfs in het kraambed.

pure coolness

Volgens De Morgen van gisteren is mijn shop niet alleen ecocool maar ook ecochic. We zijn er ons direct naar beginnen gedragen. Met een fotoshoot mét model, namelijk. Tot nu toe figureerden M. en ik zelf als paspoppen. In het geval van M. is dat resultaat nogal aan de bevredigende kant. In mijn geval loopt het altijd uit op een onthoofding. Ontzettend flatterend.
Maar nu zijn we dus ecochic. En we nodigden daarom terstond een gelijkaardig model uit. Voor een fotoshoot op ons terras in het kader van De Missie. Ja, op ons terras. De locatie kan dus nog cooler. Maar daar wordt aan gewerkt. Met onze coolness halen we wellicht binnenkort de cover van Wallpaper*. Je ziet dat al zo aankomen.

De missie, deel 2.

Ik wou u graag nog enige tijd aan het lijntje houden betreffende mijn Missie. Ik vind dat wel plezant, zo een vleug mysterie. Maar bij Z.O.magazine (u weet wel, het zakenblad voor de zelfstandige ondernemer) hebben ze het blijkbaar graag klaar en duidelijk. Mysterie mijn gat. Dus bij deze: zoek de missie!
En oh ja, die foto, dat is uiteraard mijn allernatuurlijkste houding. Zo begin ik elke ochtend de werkdag namelijk.

Wim?

Goed Gevoel (u weet wel, het meest gelezen maandblad van Vlaanderen) nomineerde ons op pagina 12 van het aprilnummer tot website van de maand. Kijk eens hier:

We zijn daar uiteraard heel blij mee. Vraag is alleen: wie is toch die Wim? Kan die zich even bij mij melden aub?

Puur reclame.

De schoonste Vlaamse boerin is bio en propere onderbroeken koop je bij GOEDvandoen. Dat lees je deze maand allemaal in Puur (het magazine met smaak). 

Ondersteboven.

En toen stonden we ook nog eens in het Nederlandse magazine Opzij

en toen was ik helemaal ondersteboven.

Vooral ook van dit bloedmooi nieuwigheidje uit het kippenhok van Monsieur Poulet.

Zo.

Zo. Dat hebben we goed gedaan. Zo op zaterdag in De Standaard Magazine staan.