Das Experiment.

Je kon er niet naast lezen: het Fair Fashion Fest was dus een succes. Een slordige 2800 fair fashionista's bracht het op de been. Schoon volk. Leuk volk. Eerlijk volk. Ik was dus in mijn nopjes. Sowieso als ik eens écht winkeltje mag spelen.

De letters uit mijn vorige bericht raakten zelfs nog tijdig volledig geschilderd ook.

En ja, tussen het winkeljuffen door liet ik me befotograferen voor Fashion Revolution Day op 24 april, want uiteraard gaat GOEDvandoen dan ook los.

Voilà, we beginnen bescheiden. Toen ik deze foto zag, vreesde ik even dat ik de hele dag mijn schoenen verkeerd aan had, maar ik vermoed dat ik gewoon net even mijn benen kruiste. Winkeljuffen doen dat wel eens. Om er elegant uit te zien. Of zo.

En dan kwam ook de VRT nog eens in mijn kraam filmen.

Uiteraard deed ik alsof dat elke dag gebeurt, maar toen 's avonds "oedvand" in beeld kwam in het journaal, vond ik dat dan toch precies wel een beetje bijzonder.

Maar waar ik het eigenlijk over wou hebben: ik deed een experiment. Tussen al mijn nieuwe, keurig geprijsde spullen, smokkelde ik een mandje, met het volgende bericht:

"Grabbel, kies en betaal de prijs die jij eerlijk vindt..." dus. Daar weten de fairfashionfesters wel raad mee, dacht ik zo. Nou, dat viel wat tegen. In den beginne werd het bericht met ongeloof gelezen, er volgde daarop wel eens druk heen-en-weer-gefluister maar nooit luid genoeg om mij ter ore te komen. Heel soms durfde een der fezelaars wel eens het bovenste kledingstuk optillen, maar niemand die lustig begon te graaien, laat staat een gesprek aanknoopte met de winkeljuffrouw over eerlijke prijzen. Terwijl die winkeljuf eigenlijk niets liever wou en de context van het festival er toch wel naar was. Enige aanmoediging was dus vandoen. Daarop volgde dan toch enig gegraai.

Uiteindelijk werd een jurkje opgevist. De dame in kwestie (niet de dame op de foto!) vond het 8€ waard, stopte vlug het geld in mijn hand, draaide zich met een gezwinde zwaai en een gelukzalige glimlach om en vervolgde als bezeten haar shoppingtour. Op zoek naar andere spotkoopjes, vermoed ik. Want eerlijk, zeg: 8€! Voor een jurk van fairtrade biokatoen! Voor dat bedrag koop je zelfs geen Bangladeshjurk bij H&M. Even wilde ik de koopster proberen opsporen, met een bericht door de intercom of zo: "wil de dame die zonet voor 8€ een jurk kocht bij GOEDvandoen zo vriendelijk zijn zich opnieuw naar de stand te begeven?" Niet omdat ik haar meer geld wilde laten dokken, maar wel voor een serieus gesprek. Maar nog voor ik in actie kon schieten, diende zich een volgende graaister aan. En uit het mandje diepte ze op: dezelfde jurk! Ze overlegde even met mij en met haar lief en met zichzelf en uiteindelijk sprak ze: "55€ voelt voor mij als een eerlijke prijs."

Eerlijk: het leven van deze winkeljuf is waarlijk interessant!

(Met dank aan alle bezoekers en medewerkers van Fair Fashion Fest en ook Philip Lacante voor de foto's)

Over Lena.

Zo. De eerste kledingbibliotheek is een feit. In Amsterdam. Ha ja. Van geweldige ideeën hebben onze noorderburen best wel wat kaas gegeten. Het woord spreekt voor zich en is nu al genomineerd voor Woord van het jaar 2014 in de categorie lifestyle van Van Dale. Al ontbreekt het het woord nogal aan sex-appeal, vind ik zo. Kledingbibliotheek. Het klinkt me wat stoffig, al is dat op zich niet helemaal naast de kwestie. 

Lena heet ze, de kledingbibliotheek. Je vindt er zowel originele stukken uit de jaren ’50 tot ’90 als pulls en rokken en broeken en sjaals en jurken en alles wat jij en ik maar werkeloos in de kast hebben hangen en willen loslaten voor een tweede leven. Het uitgangspunt is namelijk dat we 80% van de tijd slechts 20% van onze kleren dragen. Dat zijn straffe cijfers. 

Het systeem klinkt wat ingewikkeld, met een puntensysteem en een lidmaatschap en zo je wil ook een strippenkaart - euh, kleding, strippen? - maar is het ongetwijfeld niet. Een boek uitlenen is uiteindelijk ook geen complexe materie, een broek is tenslotte maar 1 letter verschil.

Als predikant (of zoiets) van duurzaam consumeren gaat mijn hart een tikje sneller slaan van dit soort initiatieven. Hoera, schreeuw ik dan. Mijn zoon vraagt wat er te vieren valt. Ik jodel iets van slow fashion. Laten we op alle mogelijk manieren gaan hergebruiken en creatief wezen en gaan voor kwaliteit en veel moois en goeds! Ja, dat vindt de zoon een goed plan. Het is bovendien een ronduit spannende gedachte, naar de kledingbib gaan. Even een te gekke blouse scoren. Om ze aan het einde van de uitleentermijn te kunnen terugbrengen en je voor de gelegenheid in een tijgerbroek te hijsen. Ik zeg maar wat. Ik hou niet van tijgerbroeken. Maar in gedachten ben ik al op schattenjacht. De zoon ook. Hij vraagt of ze er een yoda-kostuum hebben.

En toch moet ik iets bekennen. Ik ril er ook een beetje van. Een kledingstuk is voor mij iets heel persoonlijks. Ik kies het met zorg uit. Ik draag het een eerste keer: het voelt alsof lichaam en kledingstuk elkaar nog wat moeten leren kennen. Ik draag het een tweede keer: het lichaam zegt “hé, we liepen elkaar al eens tegen het lijf”. Ik draag het een derde keer: ook al is het al gewassen, het kledingstuk ruikt naar mijn huis en leven, want dwaalt er wel eens in rond. De vierde keer is het helemaal van mij en voelt het lichaam zich er helemaal in thuis. En dan: wil ik het niet meer afgeven. 

Dus huiver ik wat van de gedachte dat een kledingstuk om de 3 weken van lichaam wisselt. Al kan je de uitleentermijn vermoedelijk wel verlengen. Tenzij iemand anders het gereserveerd heeft. Of je al je maximaal aantal verlengingen achter de rug hebt. En krijg je dan ook een boete bij overschrijding van de uitleentermijn? Zo’n dingen, daar zit ik dan wel even mee. 

Wabi sabi.

Zo. Ik ben helemaal wabi sabi. De herfstvakantie bracht de familie GOEDvandoen namelijk naar de Hoge Veluwe, Nederlands mooiste Nationaal Park. We doorkruisten met rijwiel, boterhammen en kinderen de slordige 5400 hectare bos, heide, vennen en stuifzand. We snoven kunst met grote K, mossige boslucht en kleurrijke paddestoelen. We speelden verstoppertje en mens-erger-je-niet, vol overgave en uitbundiger dan ooit tevoren. En 's avonds wentelden we ons in een gelukzalige waas van dolce far niente. Compleet wabi sabi dus. Ofte: we leefden een week lang 'eenvoudig, niet-materialistisch, bescheiden, waarderend en bedachtzaam in de tijd die voorbijging'.
Als bewijs zwier ik er wat wabi sabi foto's tegenaan:

Echt dolletjes werden we ervan:

En mindful als geen ander! We lazen dan ook niet voor niets Flow Magazine. 

Maar nu zijn we dus terug. De bakfiets smeekt om een onderhoudsbeurt en een pakjesronde. De agenda knarst onder de afspraken. Op de salontafel ligt niet Flow, maar keiharde vakliteratuur: 

En niet onbelangrijk: vandaag begint de No Impact Week, een Belgisch-Nederlands project om mensen aan te moedigen een week (6 t/m 13 november) te experimenteren met een duurzame levensstijl. Nou, wabi sabi of niet, daar kan je maar beter aan meedoen. Experimenteren is namelijk altijd leuk. En leerzaam. En in dit geval niet moeilijk: je kan gewoon een handleiding downloaden, met een overzichtelijk en ontzettend toegankelijk programma om je experiment in te vullen. 

Vandaag op het programma: consumeren. Of hoe je kan leren dat minder te doen. Het zogenaamde consuminderen. Ik mag dan wel een shop runnen, ik ben daar grote voorstander van. Maar met een lichte nuance. En nu ga ik even aan het citeren, bovenstaand boek ligt namelijk niet voor niets op de salontafel, ik lees daar ook werkelijk in! Dus ik citeer Louise Vet, hoogleraar Evolutionaire Ecologie: ‘Mensen roepen altijd dat we moeten consuminderen, maar we moeten vooral consumanderen. De dingen anders aanpakken. Je hoeft eigenlijk geen welvaart op te geven als je maar duurzaam te werk gaat.' 

Zo is dat! En eenvoudig, niet-materialistisch, bescheiden, waarderend en bedachtzaam als we zijn, moet ik zeggen dat de familie GOEDvandoen op vlak van duurzaam consumeren nogal erg goed scoort. Morgen staat echter 'afval' op het programma. M. mag dan wel een wormenbak hebben, maar echt waarderend ben ik daar nog niet over. Ik spring nogal kwistig om met vochtige doekjes (van de kindersmoelen tot de toile cirée). En oude kleren verknippen tot zakdoeken, daar ben ik ook nog niet aan toe. Werk aan de winkel dus. Maar ik heb er alle vertrouwen in, want: uiteindelijk is het toch gewoon allemaal een kwestie van... wabi sabi!

Opwinding.

Het weekend werd aan tafel doorgebracht. Etend, uiteraard. Veel etend. Maar ook studerend en plannend. Ik heb namelijk grootscheepse plannen voor de tuin. Dit jaar niet alleen grassen, een zandbak en een bermpje los uit de pols gezaaide veldbloemen. Nee, ik daag mezelf uit. Een heuse moestuin moet het worden. Maar ik ben een stadsmens. En dat zaaien, ik kan dat niet vanuit de buik. Dus ik studeer, noteer en markeer. Ik heb zo een paar goede bronnen. Om maar iets te noemen: Zelfgeoogst, een olijk, poepsimpel moestuinboek, toevallig nog eens te koop in mijn shop ook. En via la Zsazsa botste ik ook op Wilde venkel & rabarber, een heerlijk tuin- en kookboek, bij elkaar geschreven door 2 Nederlandse tuinierende dames. Zaaidrang dat je daarvan krijgt! Ik had de eerste bladzijde nog niet goed en wel gelezen of ik was al begonnen. Zeer bescheiden, met wat kruiden (peterselie, bieslook en basilicum), de makkelijkst kweekbare groente op aarde (radijs), pluksla (omdat ik niet altijd met een volledige krop sla opgescheept wil zitten) en voor de grap kocht ik 2 bloemkool- en een half dozijn broccoliplantjes. Wordt zeker nog aangevuld met rode bieten, courgette en god weet welke zaadjes me de komende weken nog allemaal zullen verleiden. Het hoeft dus niet gezegd dat ik er de laatste tijden nogal opgewonden bij loop, met al die zaaisels en kweeksels op mijn vensterbank.

Nog meer opwinding: in mei leg ik zowat elk weekend een ei. GOEDvandoen gaat namelijk live. Op moederkensdag (8 mei) kunnen jullie mij en mijn bazaar spotten op Tapisplage in Oostende, op 22 mei is het in Brugge te doen met De Vitrine en op zaterdag 28 en zondag 29 mei speel ik een thuismatch bij Petit Bazaar. Het eerste weekend van mei is er ook nog iets heel leuks en gezelligs, maar dat hou ik nog even voor mezelve. Kwestie van later ook nog iets te vertellen te hebben. Maar dus: ik moet een stand in elkaar boksen. Dat wordt zwaar bricoleren. Wilde ideeën genoeg, maar tot u spreekt geen handige henriëtta. Gelukkig is er nog de man M. En Rietveld natuurlijk. Inspirerend boek. Ik studeer, noteer en markeer. Alweer.

Oh ja. De zoon zit ook graag mee aan tafel. Dat bruingroenoranje ding midden boven in het beeld, dat is een drakeneiland. Maar dat had u ongetwijfeld al in het snuitje. 

En oh ja. We hebben heus meer dan 1 toile cirée. Meer bepaald 2. Alleen zijn het 2 identieke. Maar ik realiseer me best wel dat ik dringend eens van die blozende appeltjes moet afwijken, kwestie van het voor u ook wat opwindend te houden.

London Cityguide

Zin in eens goed groen citytrippen? Et voilà, met deze stadsgids kan je zo vertrekken. Naar Londen dan nog wel.

London Cityguide

 "What we like about... London" is de eerste mini urban eco guide van Greenleave, een Nederlandse online verzamelplaats voor de geestigste en groenste vakantie-adressen. De Londen-gids werd bij elkaar geschreven door Erika Berkhof, een van de twee Greenleave-dames. Erika is wat reizen betreft niet bepaald een groentje. En ze mag zichzelf ook zonder bluf Londenkenner noemen, want ze woonde 4 jaar lang met man en kinderen in de Engelse hoofdstad. Ofte: alles wat je in deze stadsgids leest, komt uit goede bron. In alle opzichten. Erika stelt de leukste groene hotels, resto's en activiteiten van de wijken West-Londen en Oost-Londen voor op een vlotte 18 pagina's. Dat is net uitgebreid genoeg om een persoonlijke keuze te maken en net beknopt genoeg om niet dagenlang te hoeven twijfelen.

Ja, soms is het allemaal écht eenvoudig. En om het helemaal makkelijk te maken: de gids is in handig pdf-formaat, dus je kan hem op verschillende (ook groene :)) manieren lezen.