De missie, deel 2.

Ik wou u graag nog enige tijd aan het lijntje houden betreffende mijn Missie. Ik vind dat wel plezant, zo een vleug mysterie. Maar bij Z.O.magazine (u weet wel, het zakenblad voor de zelfstandige ondernemer) hebben ze het blijkbaar graag klaar en duidelijk. Mysterie mijn gat. Dus bij deze: zoek de missie!
En oh ja, die foto, dat is uiteraard mijn allernatuurlijkste houding. Zo begin ik elke ochtend de werkdag namelijk.

ik had dat niet gedacht...

... dat dat ging werken, zo een H20-rekenmachine. maar zo'n supermachine dat dat is!

De missie.

Stil is het hier. Echt stil. Dat komt zo: ik heb een missie. Niet missie in de zin van: verspreiding van een of ander geloof (al doe ik niets liever dan het heil van het Groene Leven prediken). Maar wel missie in de zin van: een doeleind dat verwezenlijkt dient te worden. Bovendien is die missie geheim. Nog even. Als ik kan zwijgen tenminste. Want het ziet er naar uit dat het Goed gaat worden. Echt goed.
Op de tong bijten dus. Nog een tweetal weken. Dat is niet lang meer. Hé? Of wel? Nu ik dat zo schrijf, vind ik dat best wel lang. Ik zou jullie natuurlijk ook al een preview kunnen geven. Gewoon even een tipje van de sluier oplichten. Zodat jullie eens kunnen piepen. En zien dat het Goed gaat worden. Echt goed. Niet meer dan dat. Gewoon een streep laten zien. En er dan verder over zwijgen. Nog 2 weken.
Zou ik?

Nooit gedacht...

... dat een radijs zoveel vreugde zou kunnen brengen. De eerste oogst!

Wim?

Goed Gevoel (u weet wel, het meest gelezen maandblad van Vlaanderen) nomineerde ons op pagina 12 van het aprilnummer tot website van de maand. Kijk eens hier:

We zijn daar uiteraard heel blij mee. Vraag is alleen: wie is toch die Wim? Kan die zich even bij mij melden aub?

weg!

We waren even weg. We deden iets met veel zon en zand en dat was heel plezant.

De dochter ging den boer op.

De zoon keek wat naar de lucht.

We wilden eindelijk onze kinderen eens veelvuldig fotograferen, maar dat vonden ze niet zo'n goed plan als wij.

Dus hingen we wat rond en aten ons supergezond rond. 

Met groenten uit deze moestuin. Zo een zouden we best ook wel willen. 

Soms was het ook ongemeen spannend en hoorden we vreemd geritsel in het struikgewas. 

Maar gelukkig was er toen de vader, immer koelbloedig als geen ander.

En toen was het al de laatste dag en trokken we een boos gezicht omdat we zo boos waren dat we naar huis moesten, maar van dat boos gezicht moesten we dan toch weer heel hard lachen.

GOEDvandoen ging op zakenreis en nam mee...

... de dochter! Onderweg nuttigden we een zakenlunch. Dat sma(a)kte. En hoewel we veel zin hadden om er wat op los te giechelen (dames onder elkaar, u weet wel), probeerden we de gesprekken toch vooral zakelijk te houden.