vandaag hoort u het eens van Kelly.

Ik maak het me even makkelijk. Het is tenslotte 31 augustus. De dag voor 1 september. En ik ontdekte net dat ik precies 2 maanden geleden iets vergat op school. De rugzak van de zoon namelijk. Met daarin: een brooddoos, ongetwijfeld vol korsten, en een drinkfles, ongetwijfeld nog halfvol melk. Dat is goed voor de biodiversiteit op school, ongetwijfeld. Maar niet voor de gemoedsrust thuis. Daarom maak ik het me dus even makkelijk. En leid ik u verder naar het blog van Kelly: Ma vie en vert. Ze maakte me vandaag vreselijk vrolijk. Zo namelijk.

SMS vanuit het kraambed.

"Hé, GOEDvandoen staat in Vitaya", sms'te de schoonzus. Ik wist van niets. Maar nu dus wel. Gelukkig heb ik zo mijn handlangers. Ze doen hun werk grondig, trouw, overal en in alle omstandigheden. Zelfs in het kraambed.

rotvakantie.

"Wat een rotvakantie", zei de zoon vanmorgen. Niet 1 keer zei hij dat. Maar wel 20 keer. Of misschien nog meer. In elk geval zoveel keer dat ik er hetzelfde over begon te denken. Die regen! Gruwelijk. De kinderen die nu al voor de tweede keer de ziel uit hun lijf hoesten en zakdoeken vol snotteren! Ellendig. Geen voet op buitenlandse bodem gezet! Saai. Zelfs het grote opruimplan mislukte. Maar hé, die regen diende wel voor iets. We draaien sinds deze vakantie namelijk al onze wasjes op regenwater. Ha! En dat die kinderen nu weer ziek zijn, is eigenlijk een beetje onze eigen schuld. We gingen namelijk vorige week per velo naar een familiefeest, 54km! Ha! De kinderen zaten de rit 4 uur lang vrolijk uit. Helaas half in hun onderlijf, daar kon niet anders dan gehoest op volgen. En nee, we gingen niet op reis. Maar we gingen wel zwemmen, wandelen, tentoonstellingen bezoeken en goed tafelen. En wat doet een mens meer dan dat op vakantie? Ha! Zomaar spontaan doet de dochter trouwens sinds enkele weken haar gevoeg op het toilet. Au revoir pampertijdperk. Ha!
Een rotvakantie? Ja. Maar dan wel een ecologische rotvakantie. Ha!

Goed gesmurft.

Frankfurt. Het was me wat. Leuk. Had ik niet gedacht. Zeker niet de ochtend van het vertrek. De trein vertrok namelijk vroeg. Zo vroeg dat ik het uur blauw zag. En er zelf wat blauw van werd:

Maar dat had vermoedelijk ook iets te maken met de geur van fresh kebab in de trein. En dat voor zonsopgang. Ramadan dus. Blauw of niet, altijd solidair, dus ik joeg er ook maar meteen mijn volledige boterhammenpakket door. Om nadien in halfslaap fluks tot in Frankfurt te smurfen. Nog een taxirit met samengeknepen billekes (die Duitsers! zo vlammen!) erbovenop en ik was waar ik moest zijn. Innatex dus, de beurs voor textiel dat uw leven verandert:

Foto: Peter Porst, Innatex

Waarlijk Interessant! Ook al verdwaalde ik bij wijlen in de - nog niet met uitsterven bedreigde - geitenwollenhippiejungle, zolang ik mijn neus volgde, botste ik vooral op vet cool en vet goed spul.
Kommen dran, ergens begin oktober:

Hypnosis voor de Mädels. Echt straf goed!

Green Cotton voor de kinderen. Maf gestreept goed! En nog veel meer, natuurlijk. Maar het moet spannend blijven. Heel spannend, want Innatex stond al helemaal in het teken van de zomer 2012. En dat duurt naar mijn gevoel nog wel spannend lang.  Verder... * liet ik me op de beurs fotograferen door de persfotograaf van dienst. Geheel per ongeluk, u ziet dat:  foto: Peter Porst, Innatex

* krabbelde ik Ristoffa's vol en dronk ik sloten biolimonade. Uit het flesje natuurlijk, een kwestie van integratie:

* hing ik na de beursuren nog wat de toerist uit. Mooie kerk, mottig shoppingcenter:

* begon ik weer te twijfelen over de naam van mijn shop. Was het niet beter:

?

* genoot ik van het uitzicht uit het hotelraam, 's morgens in de vroegte:

Het uur blauw was toen net voorbij. En het was tijd om weer naar huis te smurfen. 

GOEDvandoen geht los!

"Frankfurt ist die fünfgrösste Stadt Deutschlands und ist eine Messemetropole." Tot zover ongeveer mijn herinnering aan de lessen Duits op de schoolbanken, al is er ook iets blijven hangen van "ausbeimitnachseitvonzu". Of iets dergelijks. In elk geval: dit weekend geht's richtig los. Ik trein naar - jawohl - Frankfurt. Ik ga daar niet naartoe om mijn Duits nog eens naar believen te kunnen praktiseren. Ook niet omdat ik denk dat het daar mooi is. Of leuk. Nee. Leuk associeer ik toch eerder met andere plaatsen. Ik ga daar naartoe om te werken. Het gezapige zomervakantieritme wat uit de kleren schudden en 2 dagen in een - ongetwijfeld duffe - beurshal rondhangen. Frankfurt ist eine Messemetropole. Ik zei het al. En ik wist dat dus al langer dan vandaag. Innatex is de naam. Ofte: "Europas grösster Fachmesse für nachhaltige Textilien", zo u een woordje uitleg wil. Ik ga daar - streng als geen ander - de allerduurzaamste én allersubliemste merken voor u opvissen, zodat u dit heerlijk goed alleen nog maar via mijn shop hoeft te vangen. Das macht doch viel Spass!

Ondertussen staat er ook alweer wat nieuws en moois op u te wachten in het hoofdkwartier. Een glimp:

Iets met feest en kleur en pret en een engel.

Iets met vlekken en lieveheersbeestjes en generalen.

Iets met paddestoelen en plustekens en gekakel.

Bis bald, liebe Freunden!

Tschüssi, 

die Helga.

all ways lead to Way Basics

Die Way Basics, dat is een gerief. Eerlijk waar. Er gaat geen dag voorbij of de kartonnen kubussen worden ten huize GOEDvandoen in alle toonaarden bejubeld.

Uiteraard worden ze voor professionele doeleinden ingezet:

Maar ook achter de schermen worden ze à volonté door alle gezinsleden naar eigen behoeftes en inzichten gebezigd. Vooral de kinderen blijken op dit vlak over nogal wat inzichten te beschikken.

Plots zijn namelijk plaatsen die onbereikbaar horen te zijn uiterst toegankelijk:

Je kan je er in verstoppen. Niemand die je dan nog ziet. Echt niet:

De kinderen kunnen ook plots samen de afwas doen. Of iets dergelijks:

Je kan er mee racen:

Je kan er je dagelijkse Pilates-training op doen: 

Eindelijk wordt ook duidelijk hoe de befaamde doorzaaggoocheltruc in elkaar zit: 

De Way Basics zijn bovendien zo vederlicht dat de Zoon puur voor het plezier regelmatig met 2 kubussen in de armen het huis doorkruist:

Maar uiteraard is het ook 's werelds beste kinderkrukje:

waar je ook een poes in kan stoppen, om maar iets te noemen:

En als je er twee hebt, kan je er gewoon zelfs een heerlijk uiltje op knappen:

Echt goed gerief. Zoals ik al zei. 

De Dolle Doppers!

Ha, je dacht dat ik het alweer over deze fabuleuze Doppers zou hebben, nietwaar? Gefopt! Al komen ze tijdens zomerse vakantiedagen goed van pas, daar niet van. En al begint de voorraad serieus te slinken. Dus klik gerust even door en schaf er je even gerust een aan, je gaat daar zeker deugd van hebben. Daar dus niet van.

Maar: de doppers! Ofte: het succesverhaal van de tuinbonen. Het ging zo: de kinderen waren ziek. En de moeder zocht wat makkelijk vertier. Voor de kinderen, weliswaar. Maar geen bouwkraan, geen ridder, geen verfborstel en zelfs geen allersnoezigste poes kon hen plezieren, noch vertieren. Dus dacht de moeder: ik kook snel een voedzaam maal, laat de kinderen de buikjes rond eten en stop ze vervolgens voldaan in bed. Dat is uiteindelijk ook makkelijk vertier. Vooral voor de moeder.

Ter voorbereiding van het maal zette de moeder een zakje biodynamische tuinbonen op tafel.

En toen gebeurde het. De kinderen rolden spontaan uit de zetel, scandeerden vrolijk "tuin-bo-nen!"en schaarden zich rond de tafel om de moeder een handje toe te steken bij het doppen. 

Tuinbonen doppen ging nog nooit zo snel: 

Tuinbonen doppen was nog nooit zo verrassend:

Tuinbonen werden nog nooit zo uitvoerig bestudeerd: 

Tuinbonen werden ook nog nooit zo hardhandig behandeld: 

Er volgde zelfs een wedstrijd tuinboonschieten: 

Kortom, tuinbonen doppen was nog nooit zo dol! 

En na het maal... sliepen de kinderen lang en gelukkig!