pannenkoekenpret met Lisette - het recept!

Ik had me voorgenomen nooit meer over eten te schrijven. Om de simpele reden dat ik alleen maar uiterst wansmakelijke foto's maak van mijn uiteraard uiterst smakelijke kooksels. Erg vervelend. En vooral voor u, lezer, uiterst onappetijtelijk. Het is een kwestie van gebrek aan talent en ongeduld, want eens uitgekookt, wil ik alleen nog maar met spoed aan tafel gaan en niet eerst nog een fotoshoot uit mijn mouw schudden.

Maar helaas, ik heb gezondigd. Ik at vanmiddag vegan pannenkoeken met de dochter. En ze waren zo lekker. Zo lekker! En ik nam een foto. Uiteraard liep het pannenkoekenfestijn al bijna op zijn einde toen ik überhaupt aan een foto dacht. Vandaar dat u maar 1 pannenkoek ziet. Het was dus die pannenkoek die niemand nog op krijgt, zelfs niet als de knoop van de broek is losgemaakt en de rits ook al een beetje openstaat. Zo, ik zwier die foto dan maar meteen op uw bord, dan ben ik er vanaf. Lees vooral verder.

Je zou dat dus niet zeggen als je die pannenkoek daar ziet liggen, maar die is ronduit de-li-cieus. Zacht als fluweel, aan de randen crispy knapperig en van smaak, laat ons zeggen, rijk en vol. Met een beetje oma-made pruimenjam erop is het een godenspijs, ik zeg het zoals het is. En, u kent mij ondertussen, het recept is poepsimpel! Geen ei moet je daarvoor breken, geen koe hoef je daarvoor te melken. Zo vegan als wat. Het recept komt uit Lisette Kreischers Ecofabulous koken, mijn kookbijbel. En weet u wat, ter compensatie van de foto geef ik u het recept. Lisette vindt dat vast niet erg. En uw huisgenoten ook niet, als u hen deze pannenkoeken morgenochtend serveert.

Hier komt ie:
* voor 8 tot 10 pannenkoekjes heb je nodig:
- 200g gezeefd tarwemeel (ik gebruik vaak een mengeling van witte bloem en speltbloem)
- 2 tl bakpoeder
- verse vanillerasp van 1 peul
- 1 el zonnebloemolie
- 450 ml sojamelk of rijstmelk
- 1 1/2 el agavenectar (kan je ook vervangen door rijststroop)
- snufje zout
- ev. 100g rozijnen (ik doe het meestal zonder)

* klaar, start:
- mix bloem, bakpoeder en vanille in een kom
- voeg al roerend sojamelk, agavenectar en olie toe
- goed roeren en niet mixen, anders worden de pannenkoeken taai
- scheutje olie verhitten in de pan en bakken maar!

Nu ik dat hier zo schrijf, heb ik al spijt dat ik mijn portie al heb gehad voor vandaag. Maar bel mij gerust morgenochtend!

groeten uit Firenze.

Kent u dat, zo van die zaterdagen die voelen als een zondag? Uiterst onaangenaam. Vandaag was noch droom noch dag, noch werk noch weekend, noch rok noch broek. Enfin, ik was vandaag niet te genieten.

Gelukkig zijn er andere mensen die zich daar geen fluit van aantrekken. Mijn man M. bijvoorbeeld. Die zijn dag kon al niet meer stuk toen hij vanochtend om 9u al 3 fruitvliegenvallen had gebricoleerd. De ene zette hij zowat in de fruitmand, de andere in zijn wormenbak (ja, dat vermicomposteren, dat is een ambacht) en de derde moet ik eigenlijk nog vinden, realiseer ik me nu. Ik mag hopen dat ik die straks niet in de sokkenlade vind. Maar bon, toen vervolgens de eerste fruitvliegen in de val vlogen was het helemaal feest voor M. Het kan soms simpel zijn. Poepsimpel zelfs. Want zo'n fruitvliegenval, die knutsel je zo in elkaar op minder dan 60 seconden. En het werkt nog ook. Echt genieten is dat voor M.

Dan waren er vandaag ook nog mensen bij wie het er niet toe doet of het nu zaterdag of zondag of desnoods maandag is. Mensen die op vakantie zijn. En die me vrolijke mails sturen met als onderwerp "groeten uit Firenze". Met een kiekje erbij. En zie nu!

Ik mag hopen dat u het herkent. Dat t-shirt, bedoel ik dan. Die David van Michelangelo staat daar alleen maar in de weg, daar moet u niet naar kijken. Maar dat t-shirt, beste mensen, dat is dit en dat heeft die vrolijke dame in mijn shop gekocht en in haar reiskoffer gestopt en meegenomen naar Firenze en dat daar aangetrokken om dan voor dat Davidje te gaan staan om haar reisgezel een foto te laten nemen om die dan naar mij door te sturen. Wel, dat is nu eens genieten voor mij, zie! En het is nog maar zaterdag, het weekend is nog lang niet voorbij!

vandaag hoort u het eens van Kelly.

Ik maak het me even makkelijk. Het is tenslotte 31 augustus. De dag voor 1 september. En ik ontdekte net dat ik precies 2 maanden geleden iets vergat op school. De rugzak van de zoon namelijk. Met daarin: een brooddoos, ongetwijfeld vol korsten, en een drinkfles, ongetwijfeld nog halfvol melk. Dat is goed voor de biodiversiteit op school, ongetwijfeld. Maar niet voor de gemoedsrust thuis. Daarom maak ik het me dus even makkelijk. En leid ik u verder naar het blog van Kelly: Ma vie en vert. Ze maakte me vandaag vreselijk vrolijk. Zo namelijk.

SMS vanuit het kraambed.

"Hé, GOEDvandoen staat in Vitaya", sms'te de schoonzus. Ik wist van niets. Maar nu dus wel. Gelukkig heb ik zo mijn handlangers. Ze doen hun werk grondig, trouw, overal en in alle omstandigheden. Zelfs in het kraambed.

rotvakantie.

"Wat een rotvakantie", zei de zoon vanmorgen. Niet 1 keer zei hij dat. Maar wel 20 keer. Of misschien nog meer. In elk geval zoveel keer dat ik er hetzelfde over begon te denken. Die regen! Gruwelijk. De kinderen die nu al voor de tweede keer de ziel uit hun lijf hoesten en zakdoeken vol snotteren! Ellendig. Geen voet op buitenlandse bodem gezet! Saai. Zelfs het grote opruimplan mislukte. Maar hé, die regen diende wel voor iets. We draaien sinds deze vakantie namelijk al onze wasjes op regenwater. Ha! En dat die kinderen nu weer ziek zijn, is eigenlijk een beetje onze eigen schuld. We gingen namelijk vorige week per velo naar een familiefeest, 54km! Ha! De kinderen zaten de rit 4 uur lang vrolijk uit. Helaas half in hun onderlijf, daar kon niet anders dan gehoest op volgen. En nee, we gingen niet op reis. Maar we gingen wel zwemmen, wandelen, tentoonstellingen bezoeken en goed tafelen. En wat doet een mens meer dan dat op vakantie? Ha! Zomaar spontaan doet de dochter trouwens sinds enkele weken haar gevoeg op het toilet. Au revoir pampertijdperk. Ha!
Een rotvakantie? Ja. Maar dan wel een ecologische rotvakantie. Ha!

Goed gesmurft.

Frankfurt. Het was me wat. Leuk. Had ik niet gedacht. Zeker niet de ochtend van het vertrek. De trein vertrok namelijk vroeg. Zo vroeg dat ik het uur blauw zag. En er zelf wat blauw van werd:

Maar dat had vermoedelijk ook iets te maken met de geur van fresh kebab in de trein. En dat voor zonsopgang. Ramadan dus. Blauw of niet, altijd solidair, dus ik joeg er ook maar meteen mijn volledige boterhammenpakket door. Om nadien in halfslaap fluks tot in Frankfurt te smurfen. Nog een taxirit met samengeknepen billekes (die Duitsers! zo vlammen!) erbovenop en ik was waar ik moest zijn. Innatex dus, de beurs voor textiel dat uw leven verandert:

Foto: Peter Porst, Innatex

Waarlijk Interessant! Ook al verdwaalde ik bij wijlen in de - nog niet met uitsterven bedreigde - geitenwollenhippiejungle, zolang ik mijn neus volgde, botste ik vooral op vet cool en vet goed spul.
Kommen dran, ergens begin oktober:

Hypnosis voor de Mädels. Echt straf goed!

Green Cotton voor de kinderen. Maf gestreept goed! En nog veel meer, natuurlijk. Maar het moet spannend blijven. Heel spannend, want Innatex stond al helemaal in het teken van de zomer 2012. En dat duurt naar mijn gevoel nog wel spannend lang.  Verder... * liet ik me op de beurs fotograferen door de persfotograaf van dienst. Geheel per ongeluk, u ziet dat:  foto: Peter Porst, Innatex

* krabbelde ik Ristoffa's vol en dronk ik sloten biolimonade. Uit het flesje natuurlijk, een kwestie van integratie:

* hing ik na de beursuren nog wat de toerist uit. Mooie kerk, mottig shoppingcenter:

* begon ik weer te twijfelen over de naam van mijn shop. Was het niet beter:

?

* genoot ik van het uitzicht uit het hotelraam, 's morgens in de vroegte:

Het uur blauw was toen net voorbij. En het was tijd om weer naar huis te smurfen. 

GOEDvandoen geht los!

"Frankfurt ist die fünfgrösste Stadt Deutschlands und ist eine Messemetropole." Tot zover ongeveer mijn herinnering aan de lessen Duits op de schoolbanken, al is er ook iets blijven hangen van "ausbeimitnachseitvonzu". Of iets dergelijks. In elk geval: dit weekend geht's richtig los. Ik trein naar - jawohl - Frankfurt. Ik ga daar niet naartoe om mijn Duits nog eens naar believen te kunnen praktiseren. Ook niet omdat ik denk dat het daar mooi is. Of leuk. Nee. Leuk associeer ik toch eerder met andere plaatsen. Ik ga daar naartoe om te werken. Het gezapige zomervakantieritme wat uit de kleren schudden en 2 dagen in een - ongetwijfeld duffe - beurshal rondhangen. Frankfurt ist eine Messemetropole. Ik zei het al. En ik wist dat dus al langer dan vandaag. Innatex is de naam. Ofte: "Europas grösster Fachmesse für nachhaltige Textilien", zo u een woordje uitleg wil. Ik ga daar - streng als geen ander - de allerduurzaamste én allersubliemste merken voor u opvissen, zodat u dit heerlijk goed alleen nog maar via mijn shop hoeft te vangen. Das macht doch viel Spass!

Ondertussen staat er ook alweer wat nieuws en moois op u te wachten in het hoofdkwartier. Een glimp:

Iets met feest en kleur en pret en een engel.

Iets met vlekken en lieveheersbeestjes en generalen.

Iets met paddestoelen en plustekens en gekakel.

Bis bald, liebe Freunden!

Tschüssi, 

die Helga.